Bij de bandnaam Ulrika Spacek en zeker ook bij de muziek, denk je misschien niet in eerste instantie aan een formatie uit Engeland. Eerder aan Duitsland, want ook de invloed van krautrock op de muziek van de groep die sinds 2014 bestaat, is onmiskenbaar. Waarbij Ulrika verwijst naar Ulrike Meinhof, kopstuk van de links-extremistische terreurgroep Baader Meinhoff in het West-Duitsland van de jaren zeventig. Spacek verwijst naar Sissy Spacek, de actrice die Carrie speelt in de gelijknamige horrorfilm. Geen vrolijke bandnaam dus. Toch valt het met de muziek reuze mee, zo blijkt uit een prima, maar bovenal hypnotiserend optreden in Vera te Groningen.
Dat het spelen van nieuwe nummers tot een verrassend sterk optreden kan leiden, bewees het Utrechtse Combo Qazam ruim twee weken geleden in hetzelfde Vera. Voor Mood Bored [foto hierboven en hieronder] geldt hetzelfde. Het trio, dat elkaar leerde kennen op de Tilburgse Rockacademie, speelt veel nummers van het in april volgend jaar te verschijnen debuutalbum In Here, Somewhere. En waar tijdens voorgaande optredens soms niet even beklijvende indiepopnummers met kop en staart voorbijkwamen, komen nu fraai opgebouwde songs langs die meer de shoegazekant opgaan. Met daarin een hoofdrol voor gitarist Daan Stuyven, die met bij momenten zeer pakkende gitaarspinsels een hoofdrol opeist. We kijken alvast vol verwachting uit naar het debuutalbum.
Bij de psychedelische zweefrock van Ulrika Spacek [openingsfoto, foto hierboven en foto hieronder] passen visuele elementen tijdens optredens uitstekend. Zo moeten de leden van de veelkoppige Britse band ook gedacht hebben, want het podium wordt letterlijk versierd met kabels vol gloeilampen, stroboscooplicht, en beeldprojecties. Het versterkt de ongrijpbaarheid van onder andere de songs van het dit jaar verschenen prachtalbum Expo, waarop de rol van elektronica prominenter aanwezig is dan op de voorgaande drie albums. Zo koppelt Ulrika Spacek in een enerverend optreden het vernuft van The Notwist aan het venijn van Deerhunter. Maar eigenlijk heeft het gezelschap geen referenties nodig, want de muziek is al eigenwijs genoeg.
Zanger en gitarist Rhys Edwards hoeft niet zo nodig in de spotlights te staan, want hij staat vrijwel het gehele optreden matig verlicht op het podium. Ook de andere bandleden zijn allerminst showmannen. Het gaat bij Ulrika Spacek echter om het collectief opbouwen van een geluidstrip, waarop de voorste rijen van een aardig gevuld Vera regelmatig met gesloten ogen wegdromen. En hoewel het optreden wel wat tijd nodig heeft om op gang te komen, slagen de bandleden daarin heel goed. Zoals in het fraai verweven ‘Picto’, waarin drummer Callum Brown met gevoel voor finesse zijn vakmanschap etaleert. Licht dissonante elektronica speelt een fraai spelletje aantrekken en afstoten met het ruimtelijke geluid van de drie (!) gitaren. Het is illustratief voor vijf kwartier muzikale bedwelming.
Lees hier over Ulrika Spacek in 2017