Vanaf eind jaren zestig kent Japan een levendige psychrockscene, die zich via bijvoorbeeld krautrock, blues en noise ontwikkelt tot een gevarieerde tak van de Japanse undergroundmuziek. Namen die tegenwoordig ook in het Westen furore maken, zijn bijvoorbeeld Minami Deutsch, Boris en Acid Mothers Temple. Uit Tokio komt Tō Yō, een band die, zoals ze dat noemen, genreoverstijgend te werk gaat. De formatie put voor de inspiratie niet alleen uit krautrock en shoegaze, maar tevens uit traditionele muziek uit Japan. Het brengt Tō Yō naar een aardig gevuld Vera.
Als eerste mag het Utrechtse Combo Qazam [foto hierboven] het podium betreden. Op de twee prima platen Ghost Interior (2022) en Flight Music (2020) smeedt de band bijvoorbeeld kraut- en mathrock aan elkaar tot pakkende, maar vooral beeldende songs. Dat het viertal ook op het podium niet voor de gemakkelijkste weg kiest, blijkt uit het feit dat Combo Qazam louter nieuwe songs speelt. Deze zijn afkomstig van een nieuwe plaat die begin volgend jaar verschijnt bij het label Subroutine. Iets om naar uit te kijken, want niet-alledaagse maatsoorten en tempowisselingen vieren hoogtij, in songs die iets meer richting postrock en postpunk zijn opgeschoven.
De mysterieuze sfeer die de muziek op de liveplaat van Tō Yō [overige foto’s] uit 2025 getiteld Yosuieiho (Live at Shindaita Fever) omhult, daalt ook meteen in Vera neer. Het podium is groen verlicht, de stoïcijnse bassist Vincent draagt een zonnebril, die hij pas tijdens de toegift af zet. Een rookmachine draait eveneens overuren. En de muziek? Die is uitstekend. Hoewel het lijkt alsof het viertal regelmatig aan het improviseren slaat, weten de Japanners precies waar ze mee bezig zijn. Zo weet gitarist Sebun exact wanneer hij welk effectpedaal of -knopje moet indrukken. Als een volmaakt shoegazegitarist staart hij vaker wel dan niet naar zijn indrukwekkende arsenaal aan effectapparatuur. Brom-, ruis-, zoem-, of sirenegeluiden zijn daarbij overvloedig aanwezig.
Het gevolg is een indrukwekkende onderlaag in het geluid, die het concert naar hogere sferen brengt. Het is de meerwaarde van ruim vijfenzeventig minuten ongrijpbare gitaarpracht. Want Tō Yō beperkt zich niet tot één stijl. Sterker nog: de band speelt letterlijk met bijvoorbeeld shoegaze, postrock, krautrock of zelfs metal om je onderbewustzijn te prikkelen. Gitarist Masami Makino is hierbij de aangever met repetitieve melodieën, die vakkundig worden ingebed in de soms explosieve drumritmes van Hibiki Amano. Veel interactie met het publiek is er niet; tussen de bandleden des te meer. Het leidt tot een intrigerend optreden.
