Charlie Martin en Will Taylor leggen graag uit wat de naam van hun groep betekent. Hovvdy wil zoveel zeggen als hoe gaat het ermee? Tot drie keer toe leggen de twee Amerikanen het uit. Ze koppelen meteen hun bewondering voor Wilco aan de uitleg. “You’re in for a treat”, krijgen de vroeg aanwezige bezoekers te horen.
De grote zaal van Paradiso is al behoorlijk volgelopen als het duo het podium beklimt. Het is hun eerste show in Amsterdam. Hvvdy speelt folkmuzik zonder verrassingen. De show heeft een echt leuk moment wanneer Will Taylor in een van de liedjes zijn tekst kwijt is. Charlie Martin probeert te helpen, maar de schaamte en misschien ook wel de lol van het moment staan dat in de weg. Op de tafel met merchandise in de hal ligt het album Big World. Op het podium verdrinken de twee Amerikanen in goede bedoelingen. Op Big World helpen vrienden het duo aan een vollere sound. Voorlopig wint de americana van de studio het van de uitvoeringen in Paradiso.
Voor het optreden van Wilco wordt er alleraardigste muziek gedraaid. The Staple Singers, The A’s, Tony Joe White en John Prine vermaken het publiek. Wilco opent met ‘Handshake Drugs’. De groep schakelt na drie minuten van een wat tamme studioversie naar een knetterende punkrockuitvoering. Het zestal ramt ietwat lompe Amerikaanse rock de zaal in. Er wordt een outro van bijna twee minuten aan de track geknoopt. Na iets meer dan vijf minuten is het eerste statement gemaakt. Wilco lijkt klaar voor een avondje vermaak.
Alles wordt geteld, dus ook het aantal gespeelde uitvoeringen van de liedjes van Wilco. ‘I’m the Man Who Loves You’ is, inclusief Paradiso, elfhonderdnegenentachtig keren op een podium gespeeld. Het is de afsluitende song van een goed maar niet geheel overtuigend optreden. Tot vier keer toe verliest de groep zich aan een luidruchtig intermezzo. Natuurlijk, Nels Cline speelt een aardig stukje gitaar, maar om hem in twee na elkaar gespeelde songs minutenlang te laten soleren is wat veel van het goede. Drummer Glen Kotche krijgt in het eerste kwartier ruim de gelegenheid zijn kunsten te vertonen. Hij hakt bijkans zijn drumstel aan stukken. Gitarist en toetsenist Pat Sansone is met bassist John Stirratt de rustige rots in de branding.
Wilco is een groep die prachtige liedjes van iets onder de vier minuten kan spelen. In Paradiso vergrijpt de groep zich af en toe aan lawaaierige, onrustige Amerikaanse rock. Frontman Jeff Tweedy krijgt bij momenten het publiek moeiteloos aan het zingen. Hij krijgt complimenten vanuit de zaal bij kritiek op zijn president. “We’re OK. Mind you, we’re not great. There is a lot of shit going on in this world.” Tweedy geeft de mensen stof om te overdenken.
Wilco wandelt door de eigen loopbaan. Nummers van de eerste releases krijgen een 2026-uitvoering die staat als een huis. Waarom er dan aan ‘Art of Almost’ weer een overbodige outro moet worden gebreid, is een raadsel.
Het optreden van Wilco is wisselvallig. Bombastische outro’s worden gevolgd door aangrijpende uitvoeringen van ouder werk. Wilco mag terugkomen naar Nederland om een avond mooie liedjes te spelen. Van die songs van een minuut of drie, vier.