Foto’s: Peter
Bij De Melkweg schuifelt een lange rij fans naar binnen. Er worden vrienden begroet, details van eerdere concerten uitgewisseld. Six60 is een groep uit Nieuw-Zeeland. Het zestal muzikanten speelt een cocktail van zomerse popmuziek met flarden reggae. Bij optredens van Six60 is vooral de interactie met het publiek belangrijk. Maar eerst is er Sven Cilliers.
Sven Cilliers [foto hierboven] is een singer-songwriter die vaker in De Melkweg heeft gestaan. Vanaf het eerste liedje heeft de Zuid-Afrikaan contact met het publiek. Zijn songs worden zelfs meegezongen. De bezoekers zijn attent. Als Cilliers om steun vraagt, zingen de aanwezige fans met energie en flair mee. Direct daarna gaat Amsterdam verder met het begroeten van bekenden.
Een gebroken snaar leidt tot leuke momenten. Cilliers moet aan de slag en vraagt toestemming om een nieuwe snaar op zijn gitaar te zetten. Na twee minuten heeft de gitaar weer zes snaren, wordt er heel even gestemd en kan het optreden doorgang vinden. ‘Don’t Dream It’s Over’ van Crowded House is een goed gekozen cover. Afsluiter ‘History’ zal een zekere symboliek hebben. Sven Cilliers mag terugkomen naar Amsterdam als zijn nieuwe langspeelplaat uit is.
In de pauze wordt ‘Red Red Wine’ van UB40 gedraaid. Daarna is er plek voor zompige techno. Het is een gemiste kans om de sfeer te verhogen. Voor het optreden van Six60 is Bob Marley te horen. ‘Could You Be Loved’ is wel een goede keus om het publiek mee te laten zingen.
De bandnaam Six60 [overige foto’s] komt van het adres in Castle Street, Dunedin waar de bandleden woonden. Een voor een komen de muzikanten het podium op. Vanaf openingsnummer ‘We Made It’ is er contact met het publiek. Zanger Matiu Walters duwt met een zekere regelmaat zijn microfoon in de voorste rijen fans. Bassist Chris Mac lijkt de fans een glas rode wijn in te schenken, maar drinkt toch vooral zelf van het grote glas.
Six60 heeft een aantal zeer ervaren muzikanten aan boord. Daarbij moet worden opgemerkt dat de groep muzikaal geen ingewikkelde melodieën uit de instrumenten perst. Alle composities vallen onder de noemer zomerse popmuziek met een hoog meezinggehalte. In ‘Rivers’ wordt de Oude Zaal van De Melkweg door Walters gedirigeerd. Uit volle borst zingen de fans en gaan de handen in de lucht. ‘Same Dirt’ is een langzame dansvloerslijper, bij het schrijven van ‘Endlessly’ huilde Walters. Op het podium valt bijna waarschijnlijk diezelfde warme traan. Het zijn losse hoogtepunten, de band slaagt er niet in de muzikale orgasmes aan elkaar te musiceren.
Tijdens ‘Right Here, Right Now’, titelnummer van de laatste langspeler, verlaten de bandleden een voor een het podium. Op hartstochtelijk verzoek van de fans komt de groep voor een toegift terug. ‘White Lies’ is een prettig stampende afsluiter.
Six60 bulkt van de kwaliteit. Op de een of andere manier werkt dat niet in het voordeel van de groep. Er blijft een kloof bestaan tussen band en publiek. De gedachten gaan even terug naar de gebroken snaar van Sven Villiers.
