Foto’s: Peter
Tessa Douwstra maakt muziek onder de naam luwten [foto’s hieronder]. Het debuut luwten verscheen in 2017, opvolger Draft in 2021. Op het moment dat Douwstra het podium in Amsterdam beklimt, valt de zaal stil. Na even te hebben gestemd fluistert ze “goedenavond.” Het podium is stilstaand grijs, de muziek van luwten is levendig en vraagt en krijgt aandacht. Het publiek blijft zeven liedjes lang doodstil.
Op een papiertje van zeven bij zeven centimeter staat een setlist. Om die lijst is er lol bij luwten en plezier in de zaal. Na nog een liedje is er meer uitleg over het bouwsel op het podium. “Ik heb een soort space station gebouwd, een soort ufo. Ik heb pedalen voor mijn voeten en pedalen voor mijn muziek.” En na de hilariteit in de zaal is er bij de eerste tonen weer aandacht. Voor het laatste nummer is er opnieuw wat uitleg. “Ik ben verliefd geworden op het geluid van een stemmend orkest en gebruik dat voor de muziek van mijn volgende album.” Ademloos luistert de zaal naar het laatste liedje. Het optreden maakt nieuwsgierig naar de derde in 2027 te verschijnen langspeler.
Dove Ellis [overige’s foto’s] is op weg naar Lowlands en Pukkelpop. Het was lang wachten op de eerder dit jaar verschenen eerste langspeler Blizzard. Frontman Thomas O’Donoghue heeft een band meegenomen naar het vasteland van Europa. Dove Ellis staat aan het begin van een mogelijk prachtige loopbaan en wordt met name in Ierland onthaald als de redder van de Ierse indiepop.
De Tolhuistuin is stijf uitverkocht. O’Donoghue speelt het eerste nummer ‘Away You Stride’ solo op gitaar. De uitvoering is virtuoos. Daarna komt er een band op het podium. ‘Little Left Hope’ krijgt een gedegen uitvoering, de brille van het album ontbreekt vooralsnog op de planken.
Na drie nummers is er tijd voor een begroeting. Het is het eerste optreden van de groep in Amsterdam. “Are you all Dutch?” vraagt O’Donoghue verbaasd. Afwisselend speelt de groep wat nummers, waarna O’Donoghue de soloplek op piano pakt. De groepsleden wisselen af en toe van instrument, maar halen nergens het virtuoze niveau van hun voorman. De band speelt zoals een bandje in een repetitiekot speelt, de voorman scoort keer op keer het peil van een conservatoriumklas.
‘Away You Stride’ is het openingsnummer van het concert. Het is de afsluitende track van de langspeler. O’Donoghue sluit het concert solo achter de piano af. ‘Cuff’ is een nieuw nummer en krijgt de vuurdoop in de Tolhuistuin.
Dove Ellis speelt voor een groot deel de nummers van Blizzard. Na een goed eerste half uur wordt het optreden rommelig. Elk bandlid doet een volgend kunstje op een instrument. Het is vooral O’Donoghue die indruk blijft maken. Hij speelt virtuoos, is klassiek geschoold en heeft veel Ierse folkrock in de rugzak. De Ier tikt op zijn beste momenten het niveau van een Jeff Buckley aan. Thomas O’Donoghue zal in de toekomst mogen kiezen tussen de grote zaal van Paradiso en het Concertgebouw.
