Als je de volgende keer door Rotterdam loopt, ga dan even langs RiF010. Dit kunstmatige watersportbassin maakt van Rotterdam de eerste ter wereld waar je midden in de stad kan surfen. Nu het succes van surfen sinds 2024 in Nederlands tweede stad blijkt, wil ook Amsterdam deel van dat succes zijn, met een eigen versie. Als dat surfbassin geopend wordt, kan shoegazeband Crashing daar wellicht het openingslied verzorgen. Het vijftal Amsterdammers maakt galmende nummers, die wel zouden passen bij ruisende golven.
Voordat het zover is, staat Crashing [foto hierboven] als voorprogramma in de zaal van dB’s te Utrecht. De nieuw gevormde band van gitaarkenners surft mee op de recente golf van shoegazebands. En weet daarbij het geluid van oude noisy, in your face bands als My Bloody Valentine of Secret Shine dicht te benaderen. In nummers als ‘Roadkill’ bewijzen ze dat het allemaal ook nog een stukje agressiever kan. Het teruggrijpen naar het geluid van weleer, combineren ze met fris melodieuze zang en hooks. Zo komt Crashing qua geluid ergens tussen dreampop en shoegaze uit. Nummers als ‘Toolbox’ bevatten dan weer net iets té veel harmonie. Aan interessante jonge bands in ieder geval geen gebrek, daar in Amsterdam.
Ook interessant is het trio Resplandor [foto hierboven]. Sinds de oprichting in 1996 bracht de band dromerige tonen naar Peru. De echo’s van het Zuid-Amerikaanse berglandschap waren kennelijk niet weids genoeg voor gitarist en origineel lid Antonio Zelada. Aangevuld met drummer Minne Davids en zangeres Jomie Bagchus, tourt de band nu vanuit Nederland. Het is knap wat Zelada allemaal voor geluiden uit zijn gitaar weet te toveren. Maar op de een of andere manier is het iets te veel stofzuiger, en iets te weinig cirkelzaag. De bas overheerst, zodat het qua geluid naar coldwave toegaat. Ondertussen speelt Davids ingetogen drumpatronen, en maakt Bagchus van haar stem en synthesizers één instrument. Het drietal gaat overduidelijk voor een bezwerend, hypnotiserend geluid. Ze laten zich van hun beste kant zien in de meer dansbare nummers. Maar een echt bezwerend gevoel weet de band niet het hele optreden vast te houden.
Dan is het tijd voor headliner Pink Breath of Heaven [openingsfoto en foto hierboven]. De band is uit San Francisco gekomen om te touren door Europa, met debuutplaat Colors Make A Sound op zak. Ze weten het overweldigende van hun woonstad in lange nummers te vertalen. Met een psychedelisch en fuzzy geluid transporteren ze de luisteraar naar het hier en nu, en verder. Het gitaargeluid van Rex John Shelverton zit precies in het midden tussen wollig en scherp. Op de juiste momenten prikken de drums en gitaren even door de wollige geluidsdeken heen. De drummer speelt relaxt, maar hard, en laat vooral de frontvrouw haar ding doen. De pretentieloze, maar goede zang en fraaie tekstuele uitvoering van Liv Field zet het publiek tot dansen en moshpits aan. Daarbij helpt het dat er een bandlid is gewapend met alleen een tamboerijn. Hoe cool wil je het hebben? Het optreden is melancholisch, maar ook zeer energiek. De hardste momenten zijn dan ook écht hard. De shoegaze-achtige, doorleefde rock is de terechte headliner en afsluiter van een geslaagde avond. Colors Make A Sound gaat op repeat.
Foto’s copyright René Obdeijn. met dank aan Podium Info