Reünies van bands die in een grijs verleden muzikale triomfen vierden, kunnen wel eens op een tegenvaller uitlopen. “Een gebrek aan energie en urgentie” of “flink grijs geworden” zijn veelgehoorde commentaren. De centen verdringen de muzikale relevantie, zoals dikwijls blijkt uit reünieplaten die niets toevoegen aan wat al gedaan is. Soms kiezen bands voor het integraal spelen van oude succesplaten, wat de trouwe fans weer naar concertzalen lokt. Toch zijn er uitzonderingen: in 2005 kwam de Britse postpunkband Gang of Four in de originele bezetting bijeen en gaf een verpletterend goed optreden in de Melkweg. Met een intens en bezwerend optreden in een uitverkochte Grote Zaal sluit Sixteen Horsepower zich moeiteloos aan bij die laatste.
Spil van het uit Denver afkomstige Sixteen Horsepower is sinds 1992 de diepgelovige David Eugene Edwards. Als kleinzoon van een Nazerener predikant ontkomt hij niet aan religieuze termen als erfzonde of noodzaak van bekering. Als late tiener besluit Edwards de godvrezende preken van zijn opa achter zich te laten en zich op de muziek te storten. Toch staat ook bij Sixteen Horsepower alles in het teken van God. Het behoeden van die ene ziel voor het hellevuur, dat is waarom hij muziek maakt.
Met een onheilspellend klinkende combinatie van Amerikaanse country en folk, mountain music, bluegrass en rock, vervult de groep een voortrekkersrol in het genre gothic country. De unieke muzikale samensmelting van heden en verleden maakt dat de band boven het maaiveld uitsteekt. Na vier platen is het in 2005 over. Ruim twintig jaar later is daar de Europese tour in een bijna originele bezetting. Een blik op het podium verraadt een rijk arsenaal aan instrumenten zoals bandoneon, contrabas en octaafmandoline. Gemene deler is dat veel snaarinstrumenten met een metalen slide bespeeld worden. En laten we de drumkunsten van Jean-Yves Tola niet onder het tapijt schuiven: hij verstaat de kunst van het weglaten tot in de puntjes, zonder het opzwepende te vergeten.
Het ondersteunt en versterkt de onheilszang van Edwards, die met name in de meer rustige passages van songs indruk maakt. Zoals in de eerste helft van ‘Strong Man’, dat handelt over een zondaar die wordt opgehangen. Er ontsnapt op geen enkel moment van het ruim twintig nummers tellende optreden enige lucht uit het ventiel van de verdoemenis, maar juist dat houdt je van begin tot eind bij de topzware les. Met als exemplarisch voorbeeld het vroege hoogtepunt ‘Splinters’, waarin de uitermate geconcentreerd spelende bandleden op indrukwekkende wijze het slepende van Slint en Mogwai, het dreigende van Joy Division en de dramatische zang van The Gun Club samenvoegen.
De songs met bandoneon als aanjager hebben nog iets frivools of zelfs dansbaars in zich, maar ook deze nummers kan Sixteen Horsepower alleen met een koortsachtige intensiteit spelen. Een tussenweg is er zelfs ruim twintig jaar na de laatste plaat niet. En een voordeel hebben reünie-optredens wel: je krijgt een hoop goede nummers voorgeschoteld. Ondanks dat het contact met het publiek minimaal is, blijkt de twee-eenheid van vurige uitvoeringen en topsongs een uitstekend middel om een intrigerend concert neer te zetten.
