Er staan drie stoelen en een minimale drumkit op het podium. Bassiste en vocaliste Amy LaVere stapt als eerste de planken op. Will Sexton stemt zijn gitaar en percussioniste Jif Dowd heeft al haar instrumenten keurig gerangschikt. De begeleidingsgroep van Johnny Dowd zet een lang intro in. Er wordt gespeeld om te wennen aan de temperatuur in de IJzaal. Na een lang intro verschijnt Johnny Dowd. Zevenzeventig jaren jong, een kop met grijs haar. Hij grijnst de zaal in. “Sorry, I’m late” en de eerste anekdote volgt. “My father told me I’ll be late for my own funeral.” De track ‘Fort Worth Texas’ wordt naar een rustig einde gespeeld. LaVere vraagt of Dowd vocaal iets toe wil voegen, maar Dowd antwoordt dat ze het prima doet en houdt daarna de lippen op elkaar. Zo zal de Amerikaanse singer-songwriter door het optreden heen zijn eigen rustmomenten pakken.
Johnny Dowd is van 29 maart 1948. Hij is na omzwervingen woonachtig in Ithaca, New York. Dowd heeft een leven achter de rug dat nauwelijks past in een lijvige autobiografie. In veel van zijn liedjes komen die avonturen aan de orde. Dowd vertelt graag en doet dat met veel gevoel voor humor en understatement.
De IJzaal is volgelopen. De zeventig stoelen zijn bezet en achter in de zaal vinden de overige bezoekers een plek op tegen de muur geschoven banken. De tafel met merchandise ligt vol cd’s en T-shirts. Vinyl ontbreekt. Leg de titels van producties van Dowd naast elkaar en er ontstaat een verhaal over diens leven. De laatste release is Is Heaven Real? How Would I Know. Eerdere releases als That’s Your Wife on the Back of My Horse, Cruel Words en Cemetery Words vertellen waar Dowd zijn inspiratie vindt. Het zijn titels met humor, in veel gevallen zinnen met een grimlach.
Na de nummers ‘Heavenly Feast’ en ‘We Could Be Magic’ vraagt Dowd om applaus voor de band. Will Sexton koestert zijn gitaar en banjo, bassiste Amy LaVere vult alle gaatjes die Dowd laat vallen en Jif Dowd is de rustig spelende percussioniste. “We’re having a ball”, meldt Dowd. ‘Just Like a Dog’ volgt. Dowd en zijn begeleiders spelen liedjes van drie minuten, kennen het bestaan van ingewikkelde solo’s niet en hebben vooral plezier. Er wordt Amerikaanse country gespeeld, americana met veel verhalen in de teksten, anekdotes in de regels en vooral veel onderkoelde humor. Johnny Dowd is punk, rock-‘n-roll en bejaard en dat alles met met veel stijl.
Dowd verdient een kleine, goed gevulde zaal. Hij leunt vaak en graag op zijn begeleiders, laat af en toe een steekje vallen, maar is en blijft de leider van het kwartet muzikanten op het podium.
‘You Can’t Always Get What You Want’ is een goed gekozen song als afsluiter van een gedenkwaardig concert. Halverwege het nummer van The Rolling Stones blaast Dowd een vlammende solo op zijn mondharmonica. Hij dirigeert het publiek en stapt bij de laatste regels van het podium en schudt de handen van een twintigtal bezoekers. Natuurlijk gaat hij daarna met alle plezier met fans op de foto.
Bij de tafel met merchandise begint Jenifer Dowd een praatje. Ze vertelt dat Johnny slechte recensies verafschuwt.
