Bij het Amsterdamse label Subroutine Records slaan ze bijna nooit de plank mis als het gaat om goede undergroundbands. Voorbeelden zijn nieuwe punktrots Tramhaus of noiserockformatie Texoprint. De bandleden van Space Siren draaien al een tijdje langer mee. Ze lieten ook van zich horen in formaties als Zoppo, Seesaw, en The Howl Ensemble. En natuurlijk HOWRAH. Onder die naam verscheen in 2024 nog het erg sterke Ends and Means, waarin je constant op het puntje van je stoel gehouden wordt.
HOWRAH [openingsfoto] begint de avond in een prima gevuld VERA. Het viertal speelt een opwindende combinatie van postpunk en noiserock. Hun ervaring uit eerdere bands blijkt wel, wanneer het ze lukt om met veelal midtempo nummers de spanning in de zaal hoog te houden. Er zijn twee leadgitaristen. Door hun scherpe, ontstemde spel krijgt elk van je beide oren de volle lading. Er ontstaan in het spel allerlei verdere combinaties van gitaartonen. Er blijft melodie herkenbaar in het spel van de bassist.
Het komt allemaal samen in het nummer ‘All This Show’. Het geluid is een prachtige combinatie van metaalachtige ontstemming en gitaarnevels. De zang van Cees van Appeldoorn schijnt duidelijk door de geluidsmist. Deze keer worden de teksten met extra emotie opgevoerd, want het is het laatste optreden van de band. Daarbij wordt het geheel vooruit geholpen door de altijd elementair spelende drumster Ineke Duivenvoorde. Ze laat zich net als de rest van de band nogmaals van haar beste kant zien tijdens een hard ‘Eliminate the Frill’. Na een fraaie cover van Sebadoh is het dan echt gedaan voor HOWRAH.
Dan is het tijd voor wh^rl [foto hierboven]. Gitarist Jurgen Veenstra zit op een stoel op het podium, naast een violiste. Ze worden bijgestaan door een derde bandlid met een noise box. Dat instrument bestaat uit verschillende onderdelen van metaal en hout, waar angstaanjagende geluiden uit komen. Dat past goed bij de teksten, die gaan over de grote problemen op deze wereld. De gitaarsnaren worden daarbij losjes aangeslagen. Dat zorgt voor een meer rustige sfeer dan bij de eerste band. Maar af en toe zijn de zangers niet helemaal op elkaar afgestemd. Ze worden later nog bijgestaan door meer bandleden. Toch is het over het geheel genomen wat te vluchtig gespeeld.
Gwendolien Douglas versterkt de formatie voor een tweede ronde dissonante rock. Ze speelde eerder ook in de uitstekende band AC Berkheimer. Met haar erbij heet de groep in VERA Space Siren [foto hieronder]. Ze heeft een fonkelende outfit aan, net als drumster Ineke Duivenvoorde. De nummers van deze band fonkelen dan ook wat meer, zoals bij de rockmelodie van ‘Berlin’. Na een paar nummers wisselt elk bandlid van gitaar, ze weten precies wat ze doen. Het drumstel heeft nu zelfs helemaal geen tomtom bovenketels.
Het gaat van dromerig en afwachtend, naar keihard, in nummers als ‘Who Makes Me Try’. Wie het wil kan het daarna nog op een dansen zetten, met een uitstekende cover van ‘Verschwende Deine Jugend’ van Deutsch Amerikanische Freundschaft. Douglas bedankt nog eenmaal wat mensen voor ‘hardop dromen’. De muzikanten droomden met de vanavond gespeelde nummers hardop. En dan komt ook deze band tot een einde.
Foto’s van Vera huisfotograaf Saskia Ludden