Foto’s: Peter
Cass McCombs is op een podium een man van weinig woorden. Hij speelt zijn liedjes en stelt de band voor. Een optreden van de Amerikaan draait om muziek en niet om allerlei sociale plichtplegingen. In de Tolhuistuin is de bulk van de gespeelde liedjes te vinden op de in 2025 verschenen langspeler Interior Live Oak. Opener op de release en in de zaal is de track ‘Priestess’. Fans in de tuin doen een poging het ijs te breken, roepen allerlei aardige groeten naar McCombs, maar deze laat zich niet verleiden. Een korte groet en daarna is er muziek.
Voorprogramma The Hobknobs [foto hierboven] komen uit Den Haag. Het duo heeft een gastgitarist meegenomen. Zangeres Yäel Dekker (ex-The Kittens) schuift per song een cassette in een speler en de ritmesectie klinkt in de zaal. Gitarist en zanger Arie van Vliet is bekend van Lewsberg. Die groep staat al enige tijd op non-actief.
Bij aanvang van het concert zijn er twintig mensen in de zaal. The Hobknobs spelen muziek die past in de newwavejaren van de vorige eeuw in Engeland. Korte, charmante liedjes, gitaarpop met in elk liedje een kop en een staart. De korte en beste omschrijving van de muziek is rammelpop. Alle liedjes lijken over communicatie te gaan. Dekker en Van Vliet zijn daarbij innemende mensen. Ze zoeken contact met de mensen in de zaal, maar laten vooral de muziek spreken. De merchandisetafel van het duo blijft leeg. Het te verschijnen album Helmets Off laat nog even op zich wachten.
Het publiek in de Tolhuistuin roept allerlei aardige dingen tegen Cass McCombs [openingsfoto en foto hierboven] en de muzikanten die hij heeft meegenomen. McCombs lijkt de schouders op te halen en gespt de gitaar om. ‘Priestess’ is zo’n heerlijk liedje waarbij de luisteraar vele luisterbeurten nodig heeft om de woorden te begrijpen. Muzikaal is het americana, met heel veel popgevoel in de woorden en de muziek. Na het liedje is er een korte pauze, de band moet even stemmen. ‘Miss Mabee’ verhaalt daarna over een ontmoeting met een vrouw. Na de track moet er even gestemd worden. Daarna zet McCombs ’Asphodel’ in.
In de huiskamer is Interior Live Oak een release die op draaibeurten mag rekenen. Zestien nummers op het album en geen van die tracks stelt teleur. In de Tolhuistuin speelt McCombs een grote deel van die songs. In ‘Asphodel’ is er de eerste gitaarexplosie. De groep neemt de tijd om het nummer naar een goed einde te brengen. Na die apotheose moet er, jawel, even gestemd worden.
McCombs en zijn kompanen halen na elke van de zestien gespeelde liedjes het ritme uit het concert. Tot drie keer krijgt een nummer een lange en luidruchtige outro. In plaats van direct daarna door te pakken, neemt de groep – vaak lang – de tijd om de instrumenten te stemmen. Gek genoeg lijdt uitsmijter ‘Bobby, King of Boys Town’ daar niet onder. Gewoon een track van iets meer dan drie minuten. Het neemt de schrale smaak van een concert waarbij de artiesten op het podium continu de rem diep indrukten niet weg.
Cass McCombs
The Hobknobs
