In 1976 richt Hans Vandenburg Gruppo Sportivo op. Stevige pop met een flinke scheut kolderieke humor kenmerkt de Haagse band. Hun eerste twee albums zijn zeer succesvol en een reeks singles haalt de hitparade. Het meeste succes behaalt de band met ‘Disco Really Made It’: “Disco really made it, it’s empty and I hate it” zingt de band op een discobeat; vreemd, maar erg lekker. Na die twee albums neemt de groep afscheid om niet lang daarna weer tot leven te worden gewekt. Zo gaat dat jaren door, afscheidstournees wisselen vers plaatwerk af. Hoe goed en leuk dat plaatwerk regelmatig ook is, de hitparade bereiken ze er niet meer mee. En nu, vijftig jaar na de oprichting, zegt de band er echt mee te stoppen; Vandenburg is dan ook al bijna tachtig. Zo brengt de Stop Motion – The 50th Anniversary Tour de band vanavond naar Alkmaar. In de redelijk gevulde grote zaal van Podium Victorie babbelt het publiek – veel grijze koppies, soms een jonkie – vrolijk met elkaar in afwachting van een lekker avondje nostalgie.
Na de instrumentale opener volgt de nieuwste single ‘Talkshow’ waarbij op het scherm achter de band de bijbehorende hippe AI-video wordt getoond. Vandenburg stelt het publiek meteen maar gerust: “Zit er niet over in, de hits komen ook hoor.” De eerste helft van het optreden kabbelt goedmoedig door, leuk maar niet heel bijzonder. Al is ‘Dreamin’’ een ingetogen en fraai eerbetoon aan overleden toetsenman Peter Calicher. “Op het volgende nummer mogen jullie even swingen, al gaat dat bij mij moeizaam”, zegt Vandenburg. Toch swingt hij zelf op ‘Big Star Vampire’ nog best aardig mee. Daarna wel even een pauze om bij te komen en een biertje te drinken.
De tweede helft wordt aangekondigd met “We gaan nog ff wat herrie maken.” En dat doen ze nog aardig energiek en in een lekker hoog tempo. Vandenburg blijkt het mopperen ook nog niet verleerd. Want “Die Top 2000 is een corrupte bende,” aldus Vandenburg, “hoe kan het anders dat na jaren niet ‘Beep Beep Love’, maar ‘Hey Girl’ er in staat?” Beide nummers laten het publiek heerlijk even swingen, al worden bij ‘Hey Girl’ de blazers wel gemist.
De band komt terug voor de toegift en iemand roept: “We gaan je missen ouwe man.” Vandenburg glimlacht vriendelijk terug. Voor ‘Get Over It’ wordt een toetsenbord midden op het podium geplaatst voor toetsenist Len de Quant en nemen Vandenburg en de Bombita’s rond hem plaats. De tekst zingt Vandenburg van een papiertje maar het gevoel spat ervanaf en raakt het publiek in het hart. Onder de indruk vergeet het publiek voor de tweede toegift helemaal te klappen. Geen probleem, Vandenburg komt rustig even vertellen dat de band niet meer terug komt en speelt solo de culthit ‘Tokyo’. Als de band dan toch weer aantreedt wordt het optreden met ‘(This Is a) Normal Song’ heupwiegrockend afgesloten. Het publiek klapt dan wel weer heel enthousiast, maar de DJ zet in en het laatste optreden van deze bijzondere band in Alkmaar is toch echt afgelopen. Ze zullen gemist worden.
