De muziek vóór het optreden van The Growlers in Paradiso is divers. The Doors komen langs met ‘The Crystal Ship’ gevolgd door The Shangri-Las, die een vriendje verleiden met ‘Give Him a Great Big Kiss’. Het licht in de zaal dooft stipt om 20.30 uur. In een donkere zaal zingt Lee Hazlewood wat zijn plannen zijn met Nancy Sinatra. “Some velvet morning when I’m straight / I’m gonna open up your gate”. The Growlers stappen het podium op en zetten ‘Drinking the Juice Blues’ in.
The Growlers hebben zeven langspelers uitgebracht. Zanger Brooks Nielsen en gitarist Kyle Straka waren en zijn de belangrijkste muzikanten in de groep. Voor het optreden in Paradiso is er een ervaren ritmesectie, een toetsenist en een tweede gitarist meegenomen. De stem van Nielsen en het gitaarspel van Straka bepalen de sound van de groep. Die sound is een mix van pop, surf, rock en beat. Die mengeling geeft de groep de mogelijkheid om in elke zaal de zon te laten schijnen.
Frontman Brooks Nielsen bracht in 2022 een soloalbum uit. Hij trad dat jaar op met liedjes van One Match Left. Op de planken in Paradiso komt hij daar na elf liedjes op terug. “I know I haven’t been here for a long time. I apologize for that. You’d better call in sick tomorrow, because we’re just getting started.” Nielsen belooft een lange avond en laat het nummer ‘Problems III’ door de band inzetten.
Op de tafel in de hal liggen slechts T-shirts. The Growlers hebben geen muziek meegenomen. Recent heeft de groep twee singles uitgebracht. ‘Crisis’ en ‘Feel My Funk’ zijn mogelijk de voorlopers van een nieuw album. Nielsen hint in Paradiso geen moment naar volgend nieuw werk.
De surfrock landt goed in Paradiso, de voorste twintig rijen bewegen. De groep speelt in hoog tempo een aantal songs. ‘Psycho’ is een door singer-songwriter Eddie Noack in 1968 opgenomen moordballade. Het is een goed gekozen cover en een rustpunt in de set. Lee Hazlewood en Nancy Sinatra komen opnieuw langs.
Er is ruim zestig minuten gespeeld. Veel van de songs worden door het publiek meegezongen. In veel gevallen worden het eerste couplet en refrein meegebruld en valt het publiek daarna stil. Er is enthousiasme bij het intro, maar de concentratie vervlakt bij de tweede helft van diverse songs. En elke keer pakt de band het op. De ritmesectie is goed, de overige muzikanten genieten en vooral Kyle Straka stuwt het niveau telkens omhoog. Degene die twee uren lang op hetzelfde niveau acteert is Brooks Nielsen. En dat niveau is behoorlijk hoog, maar groeit gaande het concert niet.
The Growlers hebben drie liedjes als toegift op de setlijst staan. Dat worden vier nummers. Tijdens de reguliere set heeft de groep ‘Rubber & Bone’ overgeslagen en maakt dat alsnog goed. Bij het afsluitende applaus bedankt Nielsen de band en het publiek. Hij mompelt “One more” en ‘Night Ride’ wordt ingezet. The Growlers spelen ‘Night Ride’ zelden, maar het blijkt een publiekslieveling. Eindelijk gaat Paradiso ruim drie minuten op de kop. Met een tevreden zwaai neemt de groep afscheid.
