Er zijn bands die gerust enkele jaren doen over het maken van een plaat. Er zijn ook bands of artiesten die zeer productief zijn in het afleveren van platen, grofweg eentje per jaar ongeveer. Namen? De Amerikaanse garagerocker Ty Segall, of het oorspronkelijk als soloproject van John Dwyer begonnen Osees uit Los Angeles. Die laatste bracht zo’n slordige dertig platen uit, gedurende ongeveer evenveel jaren. De muziek laveert tussen garagepunk, psychedelica, freakfolk en krautrock. De bandnaam is al minstens vijf keer veranderd, volgens Dwyer om zijn minachting voor de muziekpers te onderstrepen. Live is Osees een overweldigende ervaring, aangedikt door twee (!) drummers en een hyperactieve Dwyer. Het brengt de band naar een uitverkocht en zweterig Vera.
Eveneens uit Los Angeles komt Joel Kyack, die optreedt onder de naam DREAM_MEGA [foto hierboven]. Alles wat hij nodig heeft, is een uitgeklapte koffer met knoppen en effectapparatuur. Het begint met tribale beats, waarna hij al gauw een fluit tevoorschijn tovert. De Indiase geluiden loopt hij vervolgens tot een bezwerend geheel. Maar hij deinst eveneens niet terug om de zang van Van Halens David Lee Roth uit ‘Running with the Devil’ te samplen, en vervolgens te deduceren tot stemflarden. Zijn eigen vocalen haalt hij eveneens door de overstuurde mangel. Gecombineerd met al even overstuurd klinkende beats en gezwollen vocalen van gastzanger Matt Johnson, doet hij soms denken aan T. Raumschmiere. Hoe dan ook: DREAM_MEGA gaat van concreet naar abstract, in een boeiend halfuurtje.
De drumstellen staan al opgesteld, dus veel hoeft er niet meer opgebouwd te worden voor het optreden van Osees [overige foto’s]. John Dwyer test het geluid van zijn afgeragd uitziende gitaar met een gruizig, maar bovenal oorverdovend riffsalvo. Het is illustratief voor de opwindende ruim vijf kwartier die volgen. Na de eerste vuige drumklappen en killerriffs is er op de voorste rijen al geen houden meer aan: er ontstaat meteen een grote, zweterige moshpit die tot de laatste rauwe tonen aanhoudt. Ook crowdsurfers laten zich niet onbetuigd en worden soms bijna tot aan de mengtafel op handen gedragen.
Naast elementaire, zeer giftig klinkende garagerocksongs die soms aan Oblivians doen denken, is er ook ruimte voor psychedelische klanken die vaak in een jam eindigen. Zoals een fijn zwevend ‘Henchlock’, waarin toetsen eveneens een voorname rol opeisen. Naast beeldende gitaarsolo’s van Dwyer uiteraard. Hij stopt het snoer van het keyboard in een van zijn vele gitaareffectpedalen, met als gevolg een gruizige maar vooral stroperige geluidservaring. Daarnaast ‘bespeelt’ hij met zijn tanden de stekker van zijn gitaarsnoer, zodat een dwingend bromgeluid ontstaat. Osees keert na acht jaar terug in Vera. En hoewel sommige jams wel wat korter hadden gemogen, laat de band opnieuw een spoor van muzikale vernieling achter.
