Rotterdam is de toegangspoort van Europa. En bij nacht net een lichtshow. De beroemde Erasmusbrug wordt met gigantische spots zichtbaar gemaakt. Net zo energiek zijn de verspringende leds van de toren op Zuid. Industrieel pareltje De Hef torent boven alles uit, terwijl langs de rivierkant hardlopers voorbijgaan. Een verdwaalde man met skeelers heeft groene lampen aan zijn voeten, en geeft nog meer kleur aan de vlaggen van de vlaggenkade. Door de aanblik van wolkenkrabbers duizelt het je vanzelf. Ook Rotown is goed verlicht, zij het vanbinnen. Want vanavond spelen daar twee internationale bands, een uit Frankrijk en een uit de Verenigde Staten.
Het voorprogramma is Yumi Jun. Het drietal afkomstig uit Parijs is jong maar talentvol, en bewijst het voor een prima gevuld Rotown. De nadruk ligt op een relaxt en dromerig geluid, dat lang nagalmt. De band is niet bang om nummers lekker lang te maken. De zangeres houdt zich vooral in. En zegt met elegante beweging meer dan met woorden. Zoals we van de Fransen gewend zijn, is de sfeer melancholisch en filmisch. Maar het optreden is misschien iets té onderkoeld. Bij de meest dansbare tracks is het toch vooral de band die losgaat. Yumi Jun levert echter een goede trailer voor zichzelf af.
Dan de Amerikanen van LSD and the Search for God [openingsfoto]. Ze hebben geen haast. Ze introduceren zichzelf met synthesizers, die bij nader inzien gitaren zijn. Het shoegazekwartet bouwt zijn nummers rustig op. En laat daarbij contact met het publiek vooral achterwege. Zangeres Sophia Campbell neemt de zaal eens goed in haar op, en gedraagt zich zwierig op het podium. Gitarist en zanger Andy Liszt begint te zingen. Zijn hese doch zachte stemgeluid doet denken aan de shoegazebands van de eerste lichting.
Tussen nummers door is er pauze, om velerlei gitaartexturen te maken. De nummers zelf komen schijnbaar uit het niets en zijn hard, keihard. Het overkomt je, als een warme deken, of een spijkerharde aanval op je oren. Het is maar net hoe je het wilt zien. Het kippenvel dat bij je als bezoeker ontstaat, wordt omver geblazen door het harde geluid. Maar als je de neiging hebt tot wegdromen is dit concert hemels.
Het hoge schelle geluid roept ook wel The Chameleons in herinnering. Het dansende publiek wordt vooruit geholpen door de gigantisch klinkende bekkens van de drummer. Aan het einde van de show stopt een enkeling de vingers in de oren tegen het volume. Het kwartet weet de sfeer in veel hoofden vanavond te verlichten. Met als gevolg enthousiast klappen terwijl de nummers nog niet eens klaar zijn. Rotown zit niet in een wolkenkrabber, maar de band zorgt aan het eind van de avond toch voor vertigo. Wat nog mist bij het concert van een band met de naam LSD and the Search for God is een psychedelische lichtshow. Maar je kunt, zelfs in Rotterdam, niet alles hebben.
Foto: Youtube-still van het optreden in Rotterdam door Vooraanstaand concertleven