Drie schoolvrienden uit Bogotá, Colombia maken al bijna dertig jaar muziek. Het leidt in 2010 tot de formatie Los Pirañas. Improvisatie staat centraal in de zelfbenoemde tropical noise, waarbij de band tropische muziekstijlen zoals cumbia, champeta, tropicalia en salsa samenvoegt met bijvoorbeeld psychedelische rock en puntige jazz. Maar daaraan hebben ze niet genoeg, want ze zijn ook nog actief in andere bands als Meridian Brothers, Romperayo en Sidestepper. Bij Los Pirañas gaat het om jammen vanuit de losse pols, en dan maar kijken waar het muzikaal eindigt. Het levert dansbare, bij vlagen absurdistische klanken op, met als laatste wapenfeit het dit jaar verschenen Una Oportunidad más de Triunfar en la Vida.
Het aardig talrijk opgekomen publiek in Vera komt al snel in beweging op de dwingende, instrumentale klanken van Los Pirañas. Zodat je wellicht heel even de indruk krijgt dat we hier met een bruiloftsband te maken hebben. Het tegendeel is waar: het trio speelt letterlijk met de vele invloeden, zodat de muzikale tropenkolder op een positieve manier toeslaat. Het leidt in 2017 tot een tweede plaats in de befaamde Verapoll voor Beste Concert. De psychedelische blieps en ritmes vliegen je razendsnel om de oren, zodat je er prettig horendol van wordt en onmogelijk kunt blijven stilstaan.
Drummer Pedro Ojeda is de zeer bedreven aanjager met opzwepende ritmes, waarbij het lijkt alsof hij constant breaks aan het slaan is. Vanzelfsprekend eist de koebel daarbij een vooraanstaande rol op. Zijn dwingende spel lijkt hem geen enkele moeite te kosten, waarbij hij een grimas af en toe niet kan verbergen. Net als bassist Mario Galeano, die soms in zichzelf gekeerd lijkt. Het neemt allerminst weg dat hij op een gedreven wijze fraai golvende baslijnen op het steeds enthousiaster wordende publiek loslaat. Tussen de nummers door blijkt hij een ontspannen prater.
De man die de meeste aandacht opeist, is Eblis Álvarez: hij is de grootste geluidstovenaar van Los Pirañas. Het is enerverend om te zien hoe hij, met een duizelingwekkende souplesse, waanzinnige geluiden uit zijn gitaar, keyboard en laptop haalt. Hoewel de nummers van het laatste album iets minder snel uit de bocht vliegen, blijft de gemene deler van alle songs een door Álvarez geproduceerde, repetitieve deun. Die je zowel bij de les houdt als vervreemdend werkt, waarbij het psychedelische aspect regelmatig de boventoon voert. Hierdoor ontstaat ruim een uur lang een optreden vol feestelijke virtuositeit. Tropical noise op je bruiloft, waarom ook niet?
Foto’s van Vera huisfotograaf Bob de Vries