De stad Leiden is een kunstplaatje om doorheen te lopen. Waarschijnlijk geen toeval dat het kleinschalige festival Peel Slowly and See er wordt georganiseerd, waar de bezoeker een kunstzinnig muziekprogramma kan verwachten. Het begon als een initiatief van de lokale Velvet Music in Leiden, maar onder de streep worden tal van internationale acts uitgenodigd om vrijdag en zaterdag te komen spelen. Make a Fuzz is erbij op de vrijdag.
Als allereerste optreden in de Herengrachtkerk is er de Ierse singer-songwriter Adrian Crowley [foto hierboven]. Zijn breekbare muziek is net zo spaarzaam en spiritueel als het interieur van de hervormde kerk waar het optreden gehouden wordt. Crowley zingt, ondersteund door talmende elektronische beats, over persoonlijke zaken. Maar in zijn solopassages weet Crowley met zijn kenmerkende diepe stem niet echt te overtuigen. Live moeten hij en een tweede gitarist/zangeres het dan ook vooral van een kwetsbare sfeer hebben. Het blijft muisstil in de kerk, maar wanneer de artiest zich hardop afvraagt of er nog tijd is voor één of twee liedjes, antwoordt iemand uit het publiek gelijk: “Yes!”
Van een kwetsbare sfeer is zeker geen sprake bij het uit het Poolse Gdansk afkomstige Trupa Trupa [foto hierboven]. Het drietal houdt zich vooral bezig met het maken van doordringende elektrische gitaarmuziek. Tijdens het spelen trekt vooral zanger, gitarist en poëet Grzegorz Kwiatkowski de aandacht. Hij lijkt, al springend en schreeuwend, het boegbeeld te willen zijn van de bloedstollende muziek die de band nastreeft. De goede bedoelingen zijn er zeker, maar het geheel laat noch een poëtische noch een bloedstollende indruk achter. De nieuwe ep Mourners wordt gespeeld, waarvan de baslijnen van Wojtek Juchniewicz live nog de meeste zeggingskracht hebben. Maar veel verder dan een herhaling van reeds opgenomen werk komt het niet.
De diversiteit van het programma van Peel Slowly and See wordt naarmate de avond vordert steeds duidelijker. Van een Pools drietal, dat met keihard versterkt geluid grimmige rockmuziek maakt, gaan we door naar een viertal muzikanten dat slechts gewapend met stem en akoestische instrumenten het publiek vermaakt. En de Qbus verwisselen we voor een vrijplaats in de open lucht.
Daar speelt Nasîn Koerdische, Armeense en Turkse volksliederen, voor een klein gezelschap dat precies in een tourbus met bestemming Kaukasus zou passen. De ontwapenende liedjes transporteren de luisteraar regelrecht naar uitgestrekte, barre valleien van een ander werelddeel. De band geeft het publiek niet meer aanknopingspunten dan de herkomst van het volgende liedje. De indrukwekkende samenzang en het technisch volmaakte spel vergen nogal wat concentratie. De mystieke sfeer die rond het festival hangt, komt hier tot een hoogtepunt. Waarbij het wel de vraag is, of het publiek de muziek later nog eens zal beluisteren. Nasîn speelt twee keer, waarbij de tweede set met een luide staande ovatie vanuit het publiek wordt afgesloten.
Uit Utrecht komt Thijs Kuijken, beter bekend als I Am Oak [foto hierboven], een alias waarmee hij zijn berustende liedjes uitbrengt. De Herengrachtkerk bewijst nog maar eens waarom dit gebouw de beste plek is voor op zang gebaseerde muziek, want de knappe vocalen van Kuijken en zijn ondersteunende gitariste komen kristalhelder over op het publiek. Samen maken ze fragiele muziek met minimale accenten van gitaar en synthesizer. Voor de liefhebbers bevestigt I Am Oak de status van gevestigde slowcore singer-songwriter nog maar eens.
Na de tweede en laatste act in de Herengrachtkerk worden de ietwat psychedelische achtergrondprojecties achter het podium uitgezet. Expressie is dan ook een duidelijk onderdeel van het festival. Het ophalen van je festivalbandje doe je in het pand van artiestencollectief ROEM, waar een opvallende collectie elpeehoezen de ruimte versiert. Het blijken niet-bestaande elpees te zijn. Deze zijn speciaal voor deze “Imaginary Record Store” ontworpen, waarbij het aan de kijker is om zich in te beelden wat voor muziek er bij elke hoes hoort. Je moet het maar net weten, maar het is een leuke toevoeging, die de verbondenheid van dit festival met undergroundmuziek en -kunst nog eens aantoont.
Aan de opvallende albumhoezen van het Rotterdamse Texoprint [foto hieronder] is een muziekstijl wat lastiger af te lezen, hard is het wel. Het jonge drietal staat op dezelfde locatie waar eerder op de avond ook het psychedelische Chew en het extreem harde Crowdsurfers Must Die speelden. Het volume staat hoog, en de elektrische gitaartoon op overstuurd. Het is zoeken naar melodie in een noisy muur van geluid. Daar krijg je intense gejaagdheid voor terug. De kracht van Texoprint is het vermogen om uit de simpele lelijkheid van gitaargeraas toch iets moois te creëren. De band is op zijn best in de snellere songs, waarbij de zingende drummer de spanning extra voortdrijft. Maar ook de langzame nummers dwingen tot meebewegen, waarbij de band aan de vroege Unwound doet denken.
De afsluitende Rotterdamse act doet overduidelijk niet mee met popconventies. Het geeft de algehele strekking van het festival weer: kunst omwille van de kunst. De vrijdag blijkt een gevarieerde verzameling van tot de verbeelding sprekende acts, waarbij sommige bands nog wel iets te veel op de verbeelding van het publiek leunen. Maar de belofte dat ‘niemand het festival verlaat zonder iets nieuws te hebben ontdekt’ is dubbel en dwars waar gebleken. Bij Peel Slowly and See kun je er op rekenen avontuurlijk te worden verrast, op allerlei muzikale en kunstzinnige manieren. Zoals het een goed undergroundfestival betaamt.
Foto’s van eerdere optredens door: Paul Hudson (Adrian Crowley, Trupa Trupa)/Creative Commons licentie, Mischa Veenema (I am oak), FakirNL (Texoprint)/Creative Commons licentie