Foto’s: Jan Rijk
Tweeëndertig jaar geleden trad het Britse Slowdive voor het laatst in Eindhoven op, maar de tijdloze dromersmuziek die het vijftal heeft gemaakt blijft relevant. Shoegaze beleefde zelfs een heropleving. De band speelt de laatste jaren voor meer publiek dan bij de eerste ronde, begin jaren negentig. De band staat in het industrieel aandoende gebouw van de Effenaar, waar Slowdive massaal de waardering van ook jongere generaties ten deel valt.
De show wordt daarbij gesponsord door de Eindhovense machinefabrikant ASML. Als het bedrijf zou besluiten een band tussen zijn precisiemachines en computerchips neer te zetten, dan zou voorprogramma Drab Majesty [foto hierboven] daar perfect passen. Het is een tweetal retrofuturistische machinemensen, compleet met zilver geschminkte huid en natuurlijk zwarte zonnebrillen. Maar in de muziek die ze maken blijkt vooral de ‘retro’ naar voren te komen, minder het ‘futuristische’. Want live verwijst de coldwave die het duo maakt vooral naar vroeger. De act weet weinig te overtuigen ten opzichte van de talloze andere coldwave-acts die vanavond net zo goed op de planken hadden kunnen staan.
Waar de tijd bij Drab Majesty lijkt te hebben stilgestaan, heeft bij Slowdive [openingsfoto en foto hierboven] het verstrijken van de tijd duidelijk uitwerking gehad. In de leeftijd van de bandleden natuurlijk, maar zeker ook in de huidige opzet van een Slowdive-optreden. Het sterke openingsnummer ‘Shanty’, van het in 2023 verschenen everything is alive, betekent ‘krot’, maar de sfeer wordt allerminst gebrekkig en vooral treffend rustig opgebouwd. Zangeres en gitariste Rachel Goswell is daarbij achter een keyboard te vinden. Goswell danst en dwarrelt rustig wat rond op het podium, maar blijft de belangrijkste schakel in het contact tussen band en publiek. Waarbij ze verschillende liefkozende publieksgebaren ontvangt.
Uit de elektronische passages en de toegenomen muzikale spanning, in combinatie met fel oplichtende buizen op het podium, blijken de invloeden van bijvoorbeeld collega-gitaarkunstenaars Mogwai. Maar er wordt bij het recente Slowdivemateriaal ook niet op gitaarkracht bespaard. En dat geldt al helemaal niet voor klassieker ‘Catch the Breeze’, die eindigt in een gitaarexplosie van bijna twee minuten, ondersteund door caleidoscopische achtergrondprojecties. Het is een van de vele indrukwekkende momenten, waarin wegdromen makkelijker wordt dan nadenken.
Het drumwerk is ook wat langzamer en dromeriger dan op plaat. Waarom precies is niet helemaal duidelijk, want snel spelen kan Simon Scott nog steeds. Op een gegeven moment lijken wel erg veel nummers ongeveer hetzelfde tempo te volgen, en dat is jammer. Bijvoorbeeld ‘Alison’. Het zaalgeluid is in die song dan al wel verbeterd ten opzichte van het modderige geluid van de eerste paar nummers. Op die manier groeien de details in de muren van gitaargeluid uit tot muzikale hoogtepunten. Slowdive is een band van het zeldzame soort, waarbij je het gitaargeluid volledig moet ondergaan om de details te kunnen ontdekken. En ook de vermindering van kracht in de zang van Goswell en Neil Halstead blijft aardig beperkt. In de Effenaar wordt de band daarom op handen gedragen door het enthousiaste publiek.
Slowdive
Drab Majesty
