De tijd verstrijkt, maar een constante in het afgelopen decennium waren de vele releases die I Am Oak uitbracht. De naam waaronder de introverte Thijs Kuijken prachtige indiefolkliedjes maakt. Totdat de pandemie uitbrak en hij nog meer in zichzelf keerde.
Zes jaar na Osmosis is daar dan nu opvolger Time Drifts. Is er veel veranderd? Ogenschijnlijk niet. Blikvanger blijft Kuijkens serene stem waar hij laag op laag subtiele arrangementen mee creëert. Dan is er het verstilde geluidspalet waar inventief percussiewerk en donkere geluidsexplosies voor de verrassing moeten zorgen. Voeg daar de mantra-teksten met verwijzingen naar de natuur aan toe en het plaatje waamee I Am Oak tot een van Neerlands beste acts is uitgegroeid is compleet.
De grote verandering is echter dat dit album van begin tot eind weet te boeien. Op de voorgangers leunde de Utrechter telkens op een handjevol ontzettend sterke liedjes die je door de verder kabbelende albumtracks moesten trekken. Op de twaalf composities van Time Drifts val je om van de betoverende momenten. Warm klinkende synthesizers die opeens opdoemen, een banjo die subtiel meetokkelt en, bovenal, weergaloze zanglijnen.
Na meer dan vijftien jaar muziek maken heeft Kuijken met Time Drifts zijn standaardwerk afgeleverd. Vergelijkingen met Iron & Wine en Yo La Tengo hoeven niet meer gemaakt te worden. I Am Oak staat nu geheel op zichzelf. Op eenzelfde niveau.
I Am Oak – Time Drifts Betoverende indiefolk.
