Tekst: André Rozendaal en Olaf Rozendaal
Ook op dag twee van het uitverkochte festival Grauzone is Make A Fuzz aanwezig. Net als op de vrijdag kwamen weer interessante bands voorbij. En we zagen twee debuutshows.
De echte liefhebber van darkwave kent Larissa Iceglass natuurlijk van het compromisloos donkere Lebanon Hanover. Grauzone heeft de eer om het eerste optreden van haar project Pissoir des Dieux (foto hierboven) mee te maken. In de Lutherse Kerk gaan zij en haar secondanten een stuk frivoler te werk. Met zelfs een bossanovabeat op zijn tijd, en invloeden uit folk en sixtiespop. Ook een akoestische gitaar zorgt voor wat meer lucht. Toch komen ook wavebaslijnen voorbij, zodat een interessant contrast met de lichtere tonen ontstaat. Ze zingt wat meer ingetogen en melodieuzer dan met Lebanon Hanover, maar de basis blijft teksten doorspekt met weltschmerz. Pissoir des Dieux geeft een aangenaam optreden dat best wat langer had mogen duren dan een halfuurtje. (AR)
Het Australische Body Maintenance doet The Grey Space in the Middle aan. In de kleinschalige doch afgeladen volle kelderruimte wordt de keiharde gothic rock van het viertal nog eens versterkt. Het gekwelde bandgeluid is wel met bijvoorbeeld The Sound te vergelijken. De drummer zet de meeste nummers op hoog tempo in, zodat er een combinatie ontstaat van wanhoop en doorzettingsvermogen. Wat ook wel aan The Chameleons doet denken. Echt strak gespeeld is het helaas niet, en na drie kwartier spelen is het einde nogal abrupt. (OR)
De Lutherse Kerk is ramvol voor NNHMN uit Berlijn. Uiteraard loopt ook dit duo niet voorop in de polonaise, maar de makkelijk in het gehoor liggende, melodieuze synthwave heeft iets opwekkends. Italodisco en gothic techno zijn hierbij niet ver weg. Lee Margot kan zowel in het hoge als het lage vocale gebied uitstekend uit de voeten, en ze windt het publiek daarnaast met bezwerende bewegingen om haar vingers. De fraai gelaagde, soms analoog klinkende elektronicalijnen van Michal Laudarg zijn bedrieglijk simpel, maar vooral onweerstaanbaar. Zodat het publiek niets anders rest dan het massaal op een dansen te zetten. Het optreden van NNHMN is een hoogtepunt van de dag. (AR)
Op het hoofdpodium van Paard speelt een van de jongste rockgroepen uit de Verenigde Staten, Die Spitz (openingsfoto, foto hierboven, en onderste foto). Het viertal ragt er meteen flink op los met een keiharde combinatie van metal, grunge en hardrock. En wisselt daarbij prima onderling af tussen instrumenten en vocalen. De fotografen zijn druk in de weer om alle moshcapriolen van het publiek en de dolle frontvrouw vast te leggen. Met als hoogtepunt het beklimmen van het balkon door de zangeres. Hulde voor Die Spitz! (OR)
Stella Rose (foto hiernaast) komt uit New York en pakt het op het podium een stuk steviger aan dan op plaat. Met donkere rock proberen zij en haar band het publiek te bespelen. De hinderlijk luid en zwaar afgestelde drum- en bastonen helpen daarbij niet bepaald mee. Het is echter Rose zelf die de show steelt met uitstekende, soms tegen het verleidelijke aanzittende vocalen. We zijn natuurlijk op Grauzone, dus in het soms obligate rockgeluid komt uiteraard een postpunkelement voorbij. Overheersend is het niet, zodat ze misschien best een breder publiek zou kunnen aanspreken met haar gevarieerde nummers.
Ook Jehnny Beth (foto hierboven) sorteert alvast voor op grotere zalen, met verpletterende rock tussen punk en metal. Tijdens het tweede nummer gaat ze alvast het publiek in, om op sympathieke wijze handjes te schudden. De lichtshow is groots, en even later maant ze het publiek om te gaan zitten. Om vervolgens op een explosieve manier weer op te staan. Het werkt wel, want in combinatie met de beladen zang en de onontkoombare nummers van het vorig jaar verschenen You Heartbreaker, You, geeft Jehnny Beth een prettig overstuurd optreden. Dat soms doet denken aan het compromisloze van het onvolprezen Filter. Kortom: Jehnny Beth overtuigt. (AR)
In café de Zwarte Ruiter is het de beurt aan Grote Geelstaart (foto hierboven). Als je na alle zaterdagbands nog steeds niet wakker geschud bent, dan gebeurt dat echt wel tijdens dit optreden. Steeds wanneer je de ongewone maatsoorten, stemvervormingen en verwrongen basloopjes een beetje begint te snappen, komen ze weer met een totaal ander, strak gespeeld stuk. Of ze beuken er gewoonweg lekker op los met punk- en metalinvloeden. Deze noiserockwiskunde is overdonderend en getuigt van grote creativiteit. (OR)
‘We are Mouth Ulcers (foto hierboven) and this our first show ever’. Kijk, dat zijn nog eens aankondigingen van een ietwat bedeesde zanger. De belofte gonst online al rond, en dus mag het jonge viertal uit Londen op Grauzone debuteren. De band veegt op kiene wijze ruim twintig jaar moderne postpunk op een hoop met uitstekende nummers die alle kanten opwaaien, maar altijd de goede. De vindingrijke, uiterst melodieuze gitaarlijnen zijn schering en inslag, en doen denken aan The Chameleons en de vroege Editors. Op basis van dit ijzersterke, dynamische optreden is een doorbraak niet onwaarschijnlijk, zodat je straks misschien kan zeggen dat je erbij was op Grauzone.
In een bomvol Paard sluit Kompromat (foto hierboven) de dag af. Het duo, bestaande uit Vitalic en Rebeka Warrior, komt moeizaam op gang vanwege een haperende synthesizer. Gelukkig is het snel opgelost en Kompromat begint doodleuk opnieuw. De hernieuwde energie leidt tot een gloedvol optreden, met een uitbundig dansend publiek. In de potpourri van onder andere EBM, techno en cold wave is het publiek vermaken belangrijker dan experiment, zodat het af en toe licht neigt naar effectbejag. Toch dwingt de extatische sfeer die ze weten op te roepen, bewondering af. Inclusief een crowdsurfende Rebeka. Kompromat is een waardige afsluiter van de Grauzone-zaterdag, met als toegift een geweldige cover van D.A.F.’s ‘Als wär’s das letzte Mal’. (AR)
Beeld door Grauzonefotografen Niels Vinck (Die Spitz, Mouth Ulcers, ), Tineke Klamer (Grote Geelstaart), Parcifal Werkman (Kompromat, Jehnny Beth), Beau Kaufman (Die Spitz, Pissoir des Dieux, Stella Rose)