In 1979 werd muziekcentrum Vredenburg van architect Herman Hertzberger in het centrum van Utrecht geopend. In 2014 werd een deel van dit oorspronkelijke gebouw behouden, met toevoeging van moderne architectuur waarin ook poppodium Tivoli opgaat. Recent is nog een lang verwachte ingang naar het Vredenburgplein gerealiseerd. Dit architectonische verzamelwerk leent zich prima voor Cardigan Inn. In de grote zaal toont de band zijn muzikale vorm van collage. In de repetitieve gitaarloopjes wordt gesneden alsof er ter plekke nog nieuwe stukken aan worden toegevoegd. Op die manier bouwen ze aan uitermate dansbare nummers, waarin allerlei muzikale invloeden – zoals postpunk – voorbijkomen.
Na een theatraal muzikaal intro is het tijd voor Franz Ferdinand [openingsfoto]. De vijfkoppige Schotse band brak in 2004 door, en heeft zichzelf daarna op de kaart gezet als een van de meest toegankelijke en opwindende rockbands vanaf dat moment. Het vermogen om op postpunk geïnspireerde prima popnummers te schrijven, brengt ze naar een uitverkochte en stampvolle grote zaal in TivoliVredenburg. Het meest recente wapenfeit is The Human Fear, het zesde studioalbum. Het unieke gevoel voor stijl moet daarbij zeker even genoemd worden: nog steeds spreekt uit het beeld van de laatste albumhoes een scherp uitgemeten elektrische gitarenrevolutie.
Met de kenmerkende venijnige gitaarlijnen weet de band het Utrechtse publiek al snel op te zwepen, met een paar vroege moshpits tot gevolg. Helaas zijn niet alle drie de gitaristen daarbij even goed te horen. Misschien komt dat ook wel doordat de melodieuze teksten (en zelfs de gitaarriffs) luid vanuit het publiek door de zaal klinken. Zoals natuurlijk bij prijsnummer ‘Take Me Out’. De strak in rood en zwart geklede zanger Alex Kopranos trekt daarbij zijn fans mee, met zichtbaar podiumplezier. Het contact met de zaal zal de rest van het concert in stand blijven. Er zijn ook momenten waarbij de gehele band juist übercool de nummers doorspeelt. De op beton lijkende grijze decorpoort heeft al net zulke scherpe lijnen als het gitaarspel. Samen met het decordoek op de achtergrond past dit dan ook goed bij de muziek. Recente nummers als ‘Night or Day’ komen daarmee extra goed uit.
Elektronische en akoestische invloeden hebben ook hun entree gemaakt in het recente werk, maar vooral de synthesizerlijnen voegen helaas weinig toe. Bovendien zijn ze ook niet echt goed hoorbaar live. Het laatste gedeelte van de setlist komt bij momenten dan ook wat routinematig over. De dansbare baslijnen van Bob Hardy houden het niveau van de meer recente nummers echter wel degelijk hoog. Het upbeat gevoel blijft daarmee behouden, maar van echt revolutionaire gitaarlijnen is geen sprake meer. Debuutplaat Franz Ferdinand blijft de kroon spannen als het gaat om pure ontladingen van gitaarenergie, zoals wel blijkt uit een extra lang ‘This Fire’. Nog één keer gaat het helemaal los in de zaal, waarmee er een krachtig einde komt aan een stijlvolle avond Franz Ferdinand.