Hoewel Australische punkbands van divers pluimage Vera te Groningen met de regelmaat van de klok aandoen, heeft de underground van Down Under in muzikaal opzicht uiteraard veel meer te bieden. Een exemplarisch voorbeeld is Floodlights uit Melbourne. Geen rauwe en van bier doordrenkte powersongs bij deze formatie, maar wel doorwrochte indiepop met stevige muzikale invloeden uit de postpunk. Op de vorig jaar verschenen derde plaat is de rol van trompettiste en toetseniste Sarah Hellyer nadrukkelijk aanwezig. Gekoppeld aan de gepassioneerde en dramatisch beladen zang van Louis Parsons is het de meest intense plaat van Floodlights. Het brengt de band op een maandagavond naar Vera.
Helen Jewett [foto hierboven] komt uit Zwolle en maakt aan postpunk en shoegaze gelieerde indierock. Waar het bij voorgaande optredens meestal op standje opzwepend ging bij het viertal, gaat Helen Jewett nu iets bedachtzamer te werk. Zoals ook te horen is op het in 2025 verschenen, gevarieerde en prima album Astrolabium. Zanger en gitarist Gijs Stuivenberg is geen jongetje meer op het podium, maar draagt een zonnebril en spreekt het publiek in eigenwijs Engels aan. Toch heeft het optreden wat tijd nodig om op gang te komen. Maar wanneer het schetsmatige plaatsmaakt voor sfeervolle shoegaze-afleidingen, weet het hecht spelende drietal alsnog indruk te maken.
Zelfs het inrichten van het podium met het instrumentarium doet het vijftal van Floodlights [overige foto’s] in opperste concentratie. Het vormt de opmaat voor een zoniet nog meer gefocust optreden in een aardig gevuld Vera. Gitariste Ashlee Kehoe heeft een hele doos vol mondharmonica’s meegenomen, en haar dwingende spel is een fraaie, rafelige toevoeging aan het livegeluid. De andere dame in de band, Sarah Hellyer, weet met haar toetsen – maar met name met haar mooie trompetspel – de juiste beeldende laag aan het bandgeluid toe te voegen. De dynamiek die zo ontstaat, doet daarbij meermaals denken aan de al even melancholieke klanken van het Britse Sea Power.
De vocale aanzetten en repetitieve gitaarlijnen van Parsons blijven meestal onderhuids maar wel expressief, en komen nooit echt tot een uitbarsting. De band kiest er liever voor om op een boeiende manier een andere muzikale afslag te kiezen, met bijvoorbeeld een versnelling terug in tempo. Het gevolg is dat Floodlights de aandacht op een avontuurlijke manier weet vast te houden. Waarbij aardig wat songs van Underneath voorbijkomen, zoals een gloedvol en van langzaam naar snel opgebouwd ‘Buoyant’. Of een met fraaie samenzang opgesierd ‘Can You Feel It’. En het fraaie, zich onderscheidende stemgeluid van Parsons, dat blijft wel even hangen. Floodlights geeft een gepassioneerd optreden, zonder in overdreven pathos te vervallen.
