Foto’s: Peter
Vijftigers, het zijn vooral vijftigers die de rij voor Paradiso vullen. En dat zijn muziekliefhebbers met verhalen. Ze hebben talloze concerten gezien en herkennen fans van eerdere optredens. Het is een genot om naar al het geroezemoes te luisteren.
In de hal staat een goedgevulde merchandisetafel met cd’s, vinyl en een ruime hoeveelheid T-shirts. Nieuw gekochte kledij wordt onmiddellijk aangetrokken. In de Grote Zaal wachten fans. Het uitwisselen van verhalen gaat door.
“Ik heb gisteren een halve marathon gelopen. Normaliter zou ik vandaag thuis revalideren. Voor Peter Buck maak ik de uitzondering. Al had ik vandaag op mijn knieën naar Paradiso moeten komen.” De verhalen houden aan, de eigen rol wordt alleen maar groter.
Precies op tijd wandelen gitarist Peter Buck, zanger en gitarist Duke Garwood, gitarist Alain Johannes, drummer Barrett Martin, bassist June Butler en percussioniste Lisette Garcia het podium op. ‘Shaking for the Snakes’ wordt ingezet. De begroeting is een armzwaai, woorden komen later. Duke Garwood pakt de microfoon, checkt zijn medemuzikanten en Drink the Sea is onderweg. In hoog tempo volgen ‘Saturn Calling’ en ‘Outside Again’, ooit de debuutsingle van de groep. Het is drie keer punkrock en drie keer raak. Een song van Drink the Sea neemt iets meer dan drie minuten in beslag en niet langer dan vier. In die tijd moet het nummer gespeeld zijn.
Barrett Martin stelt de leden van Drink the Sea voor. Peter Buck is bekend van R.E.M., Duke Garwood werkte in het verleden onder andere met Mark Lanegan en Alain Johannes musiceerde in Queens of the Stone Age. Daarbij mag niet onvermeld blijven dat gastheer en drummer Barrett Martin in Screaming Trees en Mad Season speelde. Er zijn alleen maar dwarsverbanden tussen de muzikanten op het podium. Het maakt het luisteren naar Drink the Sea alleen maar interessanter.
De groep speelt zesentwintig songs. Heel af en toe is er een adempauze, is er een liedje met een slepende blues. Veelal zijn de nummers uptempo. Natuurlijk worden er wat covers gespeeld. ‘Long Gone Day’ is een track van Mad Season en ‘The One I Love’ van R.E.M. wordt door Alain Johannes en alle aanwezige fans uit volle borst meegezongen.
“This One Goes Out To The One I Love
This One Goes Out To The One I’ve Left Behind
A Simple Prop To Occupy My Time
This One Goes Out To The I Love
Fire”
‘Hangin’ Tree’ van Queens of the Stone Age sluit af. Niet alleen Peter Buck was in Amsterdam; de zes muzikanten in Drink the Sea speelden een gedenkwaardig concert.
