Foto’s: Peter
De lichten in de Bovenzaal van Paradiso gaan uit. De protestsong ‘Low Rider’ van War schalt door de zaal, wordt na iets meer dan een minuuut weggedraaid en de drie leden van Bass Drum of Death stappen het podium op. Drummer Ian Kirkpatrick neemt plaats achter de drums en de broers John en Jim Barnett gespen de gitaren om. Het intro van ‘Nerve Jamming’ van debuut GB City uit 2011 knalt de boxen uit.
Er staan aan beide zijden van het podium flesjes met water en blikjes met bier. John en Jim gebruiken vooral de biertjes. Het tempo is hoog en er is weinig contact met het publiek. Zanger-gitarist John Barnett vraagt tweemaal hoe het met de aanwezige bezoekers gaat en krijgt gejoel als antwoord. Het geluid van het trio is zwaar, op bepaalde momenten zelfs lomp.
Het album Six is vorig jaar verschenen. Het is het zesde album van Bass Drum of Death. De releases van het Amerikaanse punkrocktrio hebben meestentijds elf songs en duren iets meer dan een half uur. Six is daarop geen uitzondering. Op de setlist in Paradiso figureren vier nummers van de release. Verder ploegt het trio door de eigen geschiedenis.
John Barrett, inwoner van Oxford, Mississippi, begint in 2008 een soloproject onder de naam Bass Drum of Death. Met wisselende bezettingen speelt Barrett tot 2013 in de omgeving van Oxford. In 2018 is er de release van het album Just Business. De langspeler wordt gevolgd door de single ‘Too Cold / Wait’. Op de 7” speelt broer Jim mee. Pas in 2023 verschijnt de langspeler Say I Won’t. In 2025 is er Six, dat in 2026 gepromoot wordt in Amsterdam.
Het trio speelt achttien loodzware punkrocknummers. De intro’s van alle songs zijn kort. Er ontstaat een woest bewegende moshpit voor het podium. De vloer van de Bovenzaal beweegt mee met de springende bezoekers. Na zestien liedjes wandelt het trio het podium af om na een korte pauze voor twee liedjes terug te komen. De moshpit is per direct weer in beweging. Na afsluiter ‘Crawling After You’ gaan de lichten in de zaal aan en wordt er muziek aangezet.
Bass Drum of Death maakt een solide maar ook wat lompe indruk. Het finessegevoel en de aandacht voor het detail van Six ontbreken in Amsterdam. In ‘Loose My Mind’ valt de apparatuur van Jim Barrett uit. Hij plugt stekkers op diverse plekken in zijn apparatuur zonder resultaat. Na twee minuten in de song steekt hij de stekker rechtstreeks in de box en vindt hij zijn geluid. Na de verrassing van het uitvallen van het geluid is er de verrassing over de oplossing. Jim Barrett ramt het nummer naar een weergaloos einde. Op deze manier is pech de motor naar een hoogtepunt.
Achttien nummers in vijfenzestig minuten. Bass Drum Of Death is hecht, lomp en snel. De moshpit en de technische problemen maken het optreden speciaal.
