Foto’s: Peter
Het Canadese punkrockgezelschap Wine Lips begon in 2015 als een tweemansproject, maar is na tien jaar wijn drinken uitgegroeid tot een bezetting van vier. Intensief touren en kaskraker Mushroom Death Sex Bummer Party bracht ze internationale faam. Het bandgeluid veranderde van klassieke rock naar psychedelische garagerock, met wat meer buitenaardse gitaargeluiden. Het brengt ze, met het in 2024 uitgebrachte Super Mega Ultra op zak, naar de Amsterdamse Melkweg.
Het stereotiepe beeld van aliens – de groene mannetjes met de grote zwarte ogen – is sinds de jaren vijftig vrijwel onveranderd gebleven. Wat ook niet snel zal veranderen is dat alleen drums en bastonen genoeg zijn om de ritmiek binnen een band mee op te bouwen. Dat bewijst het Nieuw-Zeelandse voorprogramma Earth Tongue [foto hierboven], een tweemansband bestaande uit gitariste Gussie Larkin en drummer Ezra Simons. In de Melkweg nemen ze het publiek mee naar allerlei galactische hoogten. Krampachtig drumwerk, gecombineerd met als basgitaar klinkende gitaarriffs, maakt het voorprogramma tot een psychedelische rockinvocatie, vaak met een ietwat macabere inslag. Maar wie of wat de band dan precies met dit muzikale ritueel probeert op te roepen, is niet echt duidelijk. De muziek klínkt vaak chaotisch maar zit ritmisch uitgemeten in elkaar.
De vliegende schotel stijgt pas echt op door Wine Lips [openingsfoto en foto hierboven]. Het matje en de alienzonnebril van zanger Cam Hilborn voorspellen meteen weinig subtiliteit. Zijn zang en gitaarspel zijn dan ook allesbehalve terughoudend, of te serieus. Het wordt daardoor moeilijk om niet mee te zingen. En al helemaal gecombineerd met de incidentele ‘YEAH’- en ‘HEY’-achtergrondkreten van de andere gitarist en bassist. Niet dat zij achterblijven in het feest: de gitarist laat zich al crowdsurfend op handen dragen door het publiek. Na zo’n twee minuten staan er voor het podium weinig mensen meer. Een groot deel bevindt zich ergens in de pogoënde massa of ligt er bovenop te crowdsurfen.
Het hoge tempo wordt af en toe afgewisseld met de nodige groovy passages. Zo kun je als toeschouwer even op adem komen van het snelle punkspel dat veel van de nummers kenmerkt. En de melodieën zijn niet alleen maar oorwurmen, zoals te horen is in ‘Derailer’. De gitaareffecten herinneren je aan het licht psychedelische thema dat de band geeft, aan deze overigens oerdegelijke garagerock. De onverwachte akkoordwisselingen zorgen voor nét genoeg muzikale geloofwaardigheid om het hele concert de zaal in beweging te houden.
Hoe goed die afwisselingen op de albumopnames ook klinken, met een gruizig livegeluid in de Melkweg komt dit pas echt tot zijn recht. Met het driftige optreden mag de band rekenen op veel nieuwe Amsterdamse fans, van alle generaties. Wine Lips speelt als een raket zonder opstartproblemen. Het stuwpedaal wordt alleen maar losgelaten om daarna over te stappen naar het volgende, nog vluggere gedeelte.
Wine Lips
Earth Tongue
