Foto’s: Peter
Bij afsluiter ‘Green Eyes’ trekken de vier muzikanten nog eenmaal alle trucs uit de kast. Elk couplet is de opmaat naar een razendsnel refrein. Een groot deel van het publiek schreeuwt de tekst mee. Een ander deel van de bezoekers hangt stagedivend boven de dansvloer. En dan zijn er de mensen in de moshpit. Glas op de vloer leidt tot voorzichtigheid. Frontman Nathan Williams neemt afscheid van de fans en loopt met zijn kornuiten van het podium. Direct daarna staat er iemand op het podium. “Ik heb een telefoon. Wie is er een telefoon verloren?” Er gaat een hand omhoog. “En wie is er een sleutel kwijt?” Opnieuw volgt er een schreeuw en is er een hand.
In Bitterzoet staan vier bezoekers voor het podium. Er zijn T-shirts gekocht bij de tafel met merchandise achter in de zaal. ‘Rikki Don’t Lose That Number’ van Steely Dan klinkt uit de boxen. Daarna volgen songs van Journey, Peter Gabriel en bezet Joe Cocker met hulp van wat vrienden een badkamer. Het lijkt een lijst met liedjes voor een weinig opwindende uitzending Arbeidsvitaminen.
Precies op tijd wandelen Nathan Williams en zijn kornuiten het podium op. Stephen Pope plugt zijn bas in en krijgt geen geluid. Hij probeert wat knoppen bij zijn voeten en overlegt met de technicus achter in de zaal. Het duurt even en het geeft bezoekers de gelegenheid om wat te schreeuwen en contact te maken. “We love you Stephen.” Pope blijkt eerst iets anders aan zijn hoofd te hebben. Uiteindelijk is ‘Way Too Much’ te horen en zet het liedje de toon voor de liedjes van de rest van de avond. Een kort intro wordt gevolgd door een couplet, meestentijds vier korte zinnen met een fikse dot energie, gevolgd door een refrein waarbij de band snelheid paart aan plezier. Elk couplet is de opmaat naar een furieus refrein. De nummers van Wavves duren een kleine drie minuten. De Amerikaanse groep speelt noisepunk van het zuiverste water. Zonder pauzes is het viertal een geoliede machine, het punkrockplezier groot.
In het tuinhuis waar in 2008 debuut Wavves in elkaar werd geknutseld, startte Williams in 2025 met de langspeler Spun. Hij kreeg daar in eerste instantie hulp van Travis Barker, drummer van Blink-182. Williams is al jaren de drijvende kracht achter Wavves. Hij maakt eigenwijze keuzes. De titel van de tweede langspeler was Wavvves. Verwarrend voor publiek, grappig voor Williams die zelfs fans graag op het verkeerde been zet.
In Bitterzoet is de dansvloer vol. Bij elk van de negentien nummers groeit de moshpit. Van het nieuwe album Spun worden slechts vier nummers uitgevoerd. Wavves speelt tracks van nagenoeg alle uitgegeven albums. De nummers liggen gemakkelijk in het gehoor en hebben een simpele tekst. De meeste toeschouwers brullen moeiteloos de teksten mee. Na ruim zestig minuten groet Nathan Williams de bezoekers. “Goodbye Amsterdam.”
