De dj van dienst draait singer-songwritermuziek als het publiek de zaal binnendruppelt. Het zijn vooral heel rustige sfeervolle nummers om lekker in de stemming te komen in de warm uitgelichte Cloud Nine in TivoliVredenburg. Er zijn nummers te horen van artiesten die naast in bands ook solo aan de weg getimmerd hebben en waarvan de songs regelmatig gecoverd worden. Als een nummer vaak gecoverd wordt betekent dat meestal dat zo’n nummer in verschillende vormen overeind blijft en soms zelfs beter wordt als een ander het herinterpreteert. Van dat verschijnsel zal het publiek vanavond een aantal prachtige voorbeelden gaan horen. Op het podium staat een bonte verzameling instrumenten opgesteld, waarvan de elektronisch-mechanische ritmesectie met konijnenbeeldjes het meest opvalt.
Stef Kamil Carlens is zo’n artiest die met Deus, Moondog Jr. en Zita Swoon zijn meters op het podium allang gemaakt heeft, maar daarnaast zo’n liefde voor poëzie en het betere lied heeft, dat hij ook daar een uitlaatklep voor moet hebben. Een van de vehikels om deze passie uit te leven is zijn samenwerking met Nel Ponsaers en Rahmat Emonds in Stef Kamil Carlens & The Poem. ‘A Thousand Kisses Deep’ van Leonard Cohen is een binnenkomer van formaat. Het nummer blijft dicht bij het origineel, maar de tekst wint aan impact door een wondermooi vioolintro. Daarmee wordt een sfeer neergezet waarin de woorden perfect kunnen landen en nog beter kunnen binnenkomen. De viool van Emonds speelt ook een grote rol in een nummer van Bruce Springsteen. ‘Cover Me’ wordt anders gespeeld dan het origineel en krijgt door dit instrument wederom een heel andere lading mee.
Twee nummers verder komt de op muziek gezette poëzie van de Antwerpse dichter Johanna Pas aan bod, met ‘So Still’. Het gedicht is door Carlens heel dicht bij het origineel hertaald en prachtig op muziek gezet. Je wordt door deze drie muzikanten volledig in een dromerige wereld meegezogen, waarin muzikaal gemijmerd wordt over de grote dilemma’s van het leven. De geruststellende stem van Carlens en de prachtige harmonieën van Ponsaers en Emons contrasteren daarbij prettig met de serieuze inhoud van de teksten. Niets leidt het publiek af van de muziek en elke noot die gespeeld wordt is intentioneel en raak.
Via ‘Tumanako’ van Chantal Acda komt het bij een hoogtepunt in ‘The First Time Ever I Saw Your Face’. Dat is natuurlijk het bekendst geworden in de uitvoering van Roberta Flack, maar oorspronkelijk geschreven door de Schotse Ewan McColl. Ook dit nummer wordt zo mooi geïnterpreteerd dat het heel eigen klinkt. Tegelijkertijd maakt de vioolmelodie ineens heel duidelijk dat het nummer een Keltische oorsprong heeft. Na een cover van ‘The Lost Sky’ van de Noorse Jesca Hoop volgt een Vlaamse traditional die gecoverd wordt als ‘I Saw Cecilia Coming’, gevolgd door ‘By Your Side’ van Sade.
Afsluitend nummer is het gedicht Lebensgebet van psychoanalytica Lou Salomé (1861–1937), door Carlens vertaald als ‘Prayer to Life’. De toegift is het door de drie muzikanten zelfgeschreven autobiografische lied ‘Old Blue House’. Dit nummer bestaat uit hun respectievelijke jeugdherinneringen en wordt woord voor woord om beurten gezongen. Een vondst die het nummer een extra spanning meegeeft en het optreden passend afsluit. De geluidsvrouw wordt apart bedankt en dat is heel terecht, want het geluid was fantastisch.
Fijn dat er artiesten zijn die naast hun eigen expressie ook de grootsheid opbrengen om het werk van anderen te eren door er volledig in te duiken en het vervolgens te herinterpreteren. Een avond die een ode is aan klank, tekst en atmosfeer. Genieten met hoofd, oren en hart. Het is wel even bruut wakker worden als buiten blijkt dat de zomer definitief verdreven is en het publiek een gure regenbui moet trotseren om weer in een warm huis thuis te kunnen komen.
