Foto’s: André Schröder
Roadburn 2026 gaat op vertrouwde voet zijn 28ste editie in en is al jaren méér dan alleen een muziekfestival gericht op entertainment. Het is een totaalervaring die levens verandert, grenzen verlegt en luisteraars confronteert met de meest rauwe en intieme kanten van muziek en kunst. In de loop der jaren heeft het internationaal vermaarde festival daarvoor in Tilburg een trouw publiek gevonden. De lange geschiedenis is onder andere te zien bij het project Archiving Heaviness in de Spoorzone. Daar wordt de historie van Roadburn via edities en bandnamen vastgelegd. Bezoekers worden uitgenodigd hier actief aan bij te dragen door middel van eigen teksten. Een van de teksten beschrijft kernachtig het gevoel dat dit festival bij bezoekers oproept. Een internationale bezoeker schrijft dat het “of course a great music festival” is, maar dat het ook een veel diepere betekenis heeft. Voor veel bezoekers is Roadburn het hoogtepunt van het jaar en “a place of pilgrimage”. Dat gezegd hebbende belooft de zaterdag gewoon een hele toffe muziekdag te worden met een volgepakt programma.
Als start van de dag is er het side program in V39 waar ook het persgedeelte van het festival is. Becky Laverty interviewt daar Kim Hoorweg, die de dag ervoor een ‘commissioned work’ heeft opgeleverd met Teardrinker. Een opdracht van Roadburn om in alle vrijheid iets te maken. Het optreden heeft grote indruk gemaakt op bezoekers, die tot tranen geroerd waren. Het interview met Hoorweg gaat niet alleen over muziek, maar is ook een politiek en persoonlijk statement. Hoorweg, bekend om hun onverzettelijke houding tegenover onderwerpen als het patriarchaat, raciale ongelijkheid en lichamelijke autonomie, hield ondanks het vroege tijdstip een vlammend betoog. Het verhaal achter nummers als Kill the Baby van Vulva en hun openhartigheid over hun eigen geschiedenis raakten het publiek. “Muziek is míj́n manier om mensen te raken en te bewegen,” zegt Hoorweg. “Kunst is het veiligheidsventiel voor pijn en woede, en zware muziek is voor mij het perfecte medium om zware onderwerpen te belichten.”
De Amerikaanse band Blackwater Holylight toont aan waarom ze worden beschouwd als pioniers van de doomgaze. Ze spelen op Roadburn hun nieuwste album Not Here Not Gone van begin tot eind. Met dikke, vervormde gitaarlagen en dreigende baslijnen, die gecombineerd worden met de etherische vocalen van Allison ‘Sunny’ Faris. Hiermee creëert de band een sfeer die zowel bedrukkend als bevrijdend is. Het is mooi en zwaar tegelijk. Het publiek wordt meegevoerd in een trance, bijvoorbeeld tijdens het derde nummer, waarin de drums een bezwerende, drijvende kracht hebben onder een tapijt van shoegaze-achtige gitaren. Blackwater Holylight bewijst dat ‘Heaviness’ niet per se luidruchtig of hard hoeft te zijn, maar vooral meeslepend is.
Een van de hoogtepunten van de dag is zonder twijfel het muziekproject van de Chinese kunstenaar Lane Shi Otayonii die onder de artiestennaam Otay:onii met het ‘commissioned project’ Moonstruck Old Tales op de Main Stage staat. Het optreden begint met een donderende opening, waarbij de visuals van Effy Xiaofu Wang en een over het podium kruipende Otayonii alle aandacht direct opeisen. Het project is een ‘re-imagining’ van eeuwenoude Chinese kinderliedjes in metal en hardcore electronica en wil daarmee een brug slaan tussen heden en verleden. De band is prachtig uitgedost in kostuums van Tin Wang als de vier mystieke dieren. Otayonii is de met slangen omwikkelde Schildpad uit het Noorden, gitariste Kim Vu de Witte Tijger uit het Westen, Drummer Qiu-Zi Yang de Rode Fenix uit het Zuiden, en Exploited Body op computers de Blauwe Draak uit het Oosten. Otayonii bespeelt een Keytar die haar in staat stelt energiek over het podium te bewegen. Dit project voelt van begin tot einde als een majestueus, doordacht en origineel werk waarin het publiek op een veelheid aan heavy muziekstijlen getrakteerd wordt. En op momenten is het ook muisstil in de grote zaal van 013. En passant worden een aantal interculturele en intergenerationele problemen aan de kaak gesteld. Hoogtepunt van het optreden is wanneer Otayonii aan een trapeze de ‘maan’, een grote bal van uitgeharde suiker, uit de lucht plukt en op het podium in stukken hakt. Dit maakt het optreden tot een visueel en auditief spektakel. De zak wordt na afloop van het optreden symbolisch in de zaal rondgedragen om het publiek te laten meedelen in de ervaring. Na een uitgebreid dankwoord aan organisatie en publiek van Roadburn gaan de muzikanten onder een staande ovatie als dieren het podium af.
Dat Roadburn internationaal en veelkleurig is, wordt nog maar eens bevestigd in de Next. De Ierse RÓIS brengt een set die de traditionele Ierse muziek en verhalen naar het heden haalt. Dit optreden begint met omineus galmende klokken. Twee muzikanten op het podium in spaarzaam licht, de gezichten zwart bedekt. Met elektronica en dronegeluiden creëren ze een sfeer die zowel oeroud als futuristisch aanvoelt. Door elementen van folk, sean-nós, elektronica en jazz te mengen, neemt RÓIS je mee in haar wereld. Deze geslaagde poging om oude Ierse tradities te vermengen met moderne experimenten toont aan dat muziek tijdloos is en verdriet een universele emotie is waar muziek overal en altijd een uitlaatklep voor kan zijn.
De Britse band These New Puritans maakt zijn festivaldebuut op Roadburn. De band uit Southend-on-Sea, Engeland bestaat in de kern uit Jack Barnett en zijn tweelingbroer George Barnett. Ze hebben sinds 2008 een vijftal studioalbums op hun naam staan, waarvan het laatste, Crooked Wing, in 2025 uitkwam. Deze band schuwt het experiment niet. Op hun albums laten ze dat zien door bijzondere samenwerkingen. Ook op het podium is het te zien met een eclectische mix van instrumenten. Naast een glockenspiel zijn er op het percussie-eiland onder andere kettingen, vibes en een grote trom. Daaromheen nog piano, synthesizer en drums. De muziek doet denken aan een spannende hedendaagse mix van David Sylvian en Talk Talk. Een ontdekking!
Prostitute is een Amerikaanse noise rockband uit Dearborn, Michigan. De band bestaat sinds 2020 en bracht sindsdien eigenlijk alleen het album Attempted Martyr uit. Prostitute is opgericht door zanger Moe Kazra en drummer Andrew Kaster. Kazra zorgt hier en daar voor arabische invloeden in de muziek en als band nemen ze stelling tegen racisme en de oorlogen in het Midden Oosten. Hun muziek is heftig, maar tegelijk melodieus en catchy. Op een mitrailleurvuur van drums, ligt een dik gitaartapijt. Kazra begint het optreden met het minutenlang ademen in de microfoon. Dit bouwt een enorme spanning op die daarna volledig losgelaten kan worden. Prostitute is als een ontketend monster dat op een woest ritme van ‘wardrums’ het hele publiek in beweging krijgt. Kazra is daarbij de beweeglijke frontman die de politiek geladen teksten met overtuiging over zijn publiek uitstort. Een indrukwekkend optreden op deze eerste Europese tour die ze nog naar België, Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië zal brengen.
Bitchin Bajas zit aan een heel andere kant van het muzikale spectrum en brengt een meer meditatieve sfeer naar de Next. Op het podium drie op elkaar gerichte muzikanten omringd door een indrukwekkende hoeveelheid elektronica. De muziek zelf moet hier duidelijk voor de sfeer gaan zorgen. Bitchin Bajas doet dat met lang uitgesponnen, zo nu en dan behoorlijk dansbare elektronische stukken, afgewisseld met blaasinstrumenten die voor de solo-uitstapjes zorgen. De stukken worden dermate traag opgebouwd dat het aanvankelijk saai lijkt te worden. Maar naarmate de maten langer aaneengeregen worden raakt het publiek steeds meer in een trance. De toeschouwers dobberen langzaam mee op de golven die hen stapje voor stapje meenemen naar een andere wereld.
De laatste act voor vandaag is het Gentse Oathbreaker, dat zijn album Rheia integraal zal spelen. Een inmiddels bekend Roadburnconcept en in dit geval heel speciaal omdat Oathbreaker als band al acht jaar niets meer van zich heeft laten horen. Het publiek is duidelijk gespannen en benieuwd wat er komen gaat. Vervolgens zijn we getuige van misschien wel de meest indrukwekkende concertopening ever. Nadat de muzikanten het podium op zijn gekomen hangt er nog minutenlang een sacrale stilte in de zaal alvorens zangeres Caro Tanghe a capella aftrapt met ’10:56′. Het wordt een reis van stilte naar chaos, verbeelding van verdriet en woede, om uiteindelijk te eindigen bij troost en hoop. Het laatste nummer ‘Begeerte’ wordt live extra langzaam opgebouwd met vocale loops en vervolgens sonisch uitgebouwd, weer uitmondend in een verstild einde. De zware beats en emotionele lading maken van Oathbreaker een passende afsluiter van een dag in het teken van culturele diversiteit, diepgang en vernieuwing.
De line-up van zaterdag is een bevestiging dat muziek op Roadburn meer is dan alleen entertainment. Een muzikale dag vol verhalen over strijd, verdriet en hoop, vertolkt door artiesten die niet bang zijn om daarbij grenzen te verleggen. Of het nu gaat om de politieke boodschap van Kim Hoorweg, de culturele ‘fusion’ van Otay:onii, de noiserock van Prostitute, de epische proporties van Oathbreaker of de tijdloze klanken van RÓIS. Elk optreden is een ode aan de kracht van kunst om te verbinden, te provoceren en te troosten. Roadburn is een festival dat niet alleen gehoord, maar ook gevoeld moet worden.
