Mercury Rev – Tivoli Vredenburg, Utrecht (19-10-2026) Overstuurd.

Onlangs maakte de Japanse ruimtevaart bekend dat een ruimtevaartuig naar Mars is gelanceerd. Behalve de aarde heeft onze rode buur namelijk ook twee manen. De Japanse missie moet stof van deze manen naar de aarde terugbrengen. Het zal nog wel even duren voordat dit gelukt is; het is nogal een afstand en niks is zeker. Het lijkt wel wat op hoe de muziek van de Amerikaanse band Mercury Rev klinkt: als een lange en riskante reis. All Is Dream, een van hun beste albums, is onlangs 25 jaar geworden. Reden genoeg voor een optreden in Pandora in Tivoli. En ze maken meteen een overweldigende indruk, door schijnwerpers die over het publiek schijnen.

De schijnwerpers projecteren beelden op de achterkant van de zaal, de bandleden kijken er veelvuldig naar. Ondertussen spelen ze als hechte eenheid hun doorleefde songs. Door de constant overstuurde gitaren van Sean Mackowiak, ook bekend als Grasshopper, komt er een droneachtige gitaarwaas over het geheel. Marion Genser drukt daarnaast de toetsen in en doet dat op opvallend gevarieerde wijze. Zo weet ze een al te zompig en retro synthgeluid te vermijden. Ze put inspiratie uit een indrukwekkend scala aan geluiden.

Af en toe worden de synths door meer dan twee handen bespeeld, dan komt zanger Jonathan Donahue weer even langs. Als een dirigent enthousiasmeert hij zijn eigen bandleden tot ze tot nog explosievere hoogtes stijgen. Hij is misschien niet de allerbeste qua stem, maar hij maakt het dubbel en dwars goed door zijn charismatische podiumaanwezigheid. Zoiets is niet uit te leggen, maar Donahue lijkt gemaakt om op indrukwekkende wijze de aandacht vast te houden.

Hij beheerst zowel de stillere als vollere nummers. En gaat helemaal op in de muziek. Als tiener was Donahue fan van The Chameleons. Dat schelle en hemelse geluid hoor je vaak terug, vooral in slotnummer ‘The Dark Is Rising’. Na een uur spelen lijkt de fut er een beetje uit. Na steeds opnieuw lang opbouwen is een echte ontlading nog niet geweest. Maar door ‘The Dark Is Rising’ valt alles toch nog op zijn plek. Na afloop van het concert is het al bijna donker buiten, de halve maan schijnt.

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *