Ontstaan uit de restanten van het voormalige, aangenaam broeiende noiserockkwartet Disappears, debuteerde het eveneens in Chicago residerende FACS in 2018 op album Negative Houses met een sterk ritmisch stuwende mix van postpunk en postrock. Navolgende albums zoeken meer het experiment op – klinken schetsmatiger en abstracter – en laten meer melodie door. 7 februari 2025 kwam dan alweer FACS’ zesde langspeler uit. Wish Defense is een plaat geworden die volstaat met dwingende noisy postpunk waarvan de dwarsheid buitengewoon prettig afdruipt. En, bijzonder: de plaat zou de laatste klus worden van Steve Albini, de befaamde altrock- en noiserockproducent. Hij voorzag zo’n duizend albums van een rauwe en directe sound, onder andere klassiekers als Nirvana’s In Utero en Rid of Me van PJ Harvey. Na twee dagen opnamesessies overleed hij plotseling aan een hartaanval.
Met het aftrappende ‘Talking Haunted’ houdt de band de adem nog even in. Opvallende, wat statisch klinkende en mooi koud voelende baslijnen zijn de spil in een teneur van onderhuidse dreiging. Dreiging die vooralsnog niet tot een uitbarsting leidt. Ook niet in ‘Ordinary Voices’, dat wel al een albumhoogtepunt is. Met afwisselende postpunkstuwingen die goede prikkeling meekrijgen van weerbarstige gitaarwaaiers en haakse melodie. Het doet iets denken aan de tegendraadse noiserock van het vroegere Unwound. Dergelijke koppigheid is ook te vinden in het titelnummer van de plaat; ogenschijnlijk stoïcijns maar ondertussen gevat in hectische doch immer doordachte strakke ritmepatronen. Het geeft een uitdagend spanningsveld, dat FACS als een rode draad door het hele album heen laat lopen; een mooi, vrijwel continu broeien, omgeven door een intrigerende kilte en dito neurose. Zo ook in ‘A Room’ en ‘Desire Path’. Bijna op het apathische af. Dat kan eveneens in die ondertoon van de zang worden geconstateerd: zo zalig onderkoeld.
Langste track ‘Sometimes Only’ – zo’n zesenhalve minuut – benadrukt nog eens de bezwerende kracht waarmee de Amerikanen opereren: prikkende, sterk vervormde bastonen stutten er bijna machinaal de repeterende en bevreemdende gitaarriffs. Albumsluiter ‘You Future’ heeft dan ook weer die strakke en hoekige ritmetendens, maar laat ergens halverwege de teugels vieren en culmineert uiteindelijk in een mooi verdwazende gitaarnoiseclimax. Nogmaals ook een sterke troef op de plaat, dergelijk gitaarvenijn, in die kleuring van het spanningsveld, en dus ook een climax.
FACS laat ten opzichte van zijn laatste paar platen geen grote veranderingen horen op Wish Defense. Die wat apathisch, kil voelende songs grossieren in heerlijke puntigheid en raffinement. Ze hullen zich in een bepaald experimenteel zweem, kennen een mate van ongrijpbaarheid. Met immer dat onderhuids broeiende spanningsveld aan boord, dat op momenten leidt naar fijne explosiviteit. Het maakt dat Wish Defense, alles bij elkaar genomen, je ‘gewoon’ in een half uurtje tijd knap inpalmt. Het lekker dwarse FACS kan er met een gerust hart de toekomst mee in.