Foto’s: André Schröder
Dynamo kent dit jaar een iets andere opstelling. De markt is overdekt en aan de achterzijde geplaatst, maar verder zijn alle vertrouwde elementen aanwezig die dit festival al tien jaar zo succesvol maken. Aan weerszijden van het ovale grasveld een podium, aan de lange zijde een tribune en in het midden een vippodium met bar. En gelukkig aan beide zijden een schaduwoverkapping, want de zon is ook dit jaar weer ruimschoots aanwezig. De vrijdag heeft een mooi gevarieerd programma dat doet uitkijken naar Mastodon en Opeth als afsluiters. Vrijdag is de dag waarop iedereen elkaar weer ontmoet en zo langzaamaan opstart op het warme, droge grasveld in het midden van de ijsbaan in Eindhoven.
In het volle licht van de middagzon aan Nailbomb de ondankbare taak om het festival af te trappen. Gelukkig maakt deze band iedereen nieuwsgierig met een bijna mythische status van maar één album en drie optredens in dertig jaar. In 1995, nog op luchthaven Welschap, waren zij een supergroep die net was ontstaan uit de samenwerking tussen Max Cavalera van Sepultura en Soulfly en Alex Newport. In 1994 namen ze het album Point Blank op en twee weken na Dynamo verdween de band van het toneel. Nu openen ze DMF 2025 vol energie en urgentie. In de eerste tien minuten is het f*-woord al een aantal malen gevallen en is het duidelijk dat het deze mannen menens is met een politiek geladen optreden. Met nummers als ‘World of Shit’, ‘Guerillas’ en ‘Cockroaches’ is duidelijk dat hier een boodschap gebracht wordt. Een boodschap die meer dan dertig jaar na Point Blank helaas nog steeds actueel is. Maar wat een lekkere energieke start!
Daarna is de beurt aan Paradise Lost [foto hierboven]. Ook al meer dan dertig jaar actief in het veld. Er lijkt, zeker in het begin, wat moeite met het geluid te zijn waardoor in de overgangen en breaks wat van de intensiteit verloren gaat. Daarnaast is het zo dat, los van de kwaliteit van de nummers en het uitstekende spel, het optreden in z’n geheel wat mat overkomt. De urgentie die bij Nailbomb zo voelbaar was, lijkt hier wat afwezig. Of dat de leeftijd is of een gebrek aan ‘wedstrijdritme’ blijft gissen. Het geeft wel de tijd om lekker over het terrein te wandelen en wat te eten met kwaliteitsmetal op de achtergrond.
De volgende band is Fear Factory [foto hierboven] met evenveel historie, maar die vliegen er wel direct vanaf het begin vol in. Ook zij stonden in 1995 op het festival en zullen de hele set van toen nog eens even dunnetjes overdoen. Dat een flink deel van het publiek dat nog weet, is duidelijk uit de enthousiaste reacties vanaf het eerste begin. Het lukt zanger Milo Silvestro om in het eerste nummer, vrijwel op commando, de eerste moshpit van het weekend te creëren. Fear Factory verzorgt een spetterend en energiek optreden waarbij ook de eerste crowdsurfers genoteerd worden. De knetterende en donderende drums en de zware bas doen de kwalificatie industrial metal eer aan. Zoals Black Sabbath Birmingham in metal omzette, zijn we nu een halve eeuw verder met elektronica en wat daar allemaal bij hoort. Als het publiek aan het eind massaal “I don’t wanna live that way” scandeert, is duidelijk dat ook dit optreden vandaag de dag relevant is.
Nog meer legendes op het podium in de vorm van Mastodon [foto hierboven]. De band uit Atlanta, Georgia draait voor de start ‘Crazy Train’ van Ozzy Osbourne en dat zal geen toeval blijken. Met name bassist Troy Sanders en drummer Brann Dailor lijken de band vanavond op sleeptouw te gaan nemen. Zij brengen de energie en zwepen het publiek op. De twee gitaristen spelen geweldig, maar hun moves zijn plichtmatig. Ondanks de mooie twinguitarsolo’s overtuigt het spel niet helemaal qua intensiteit en beleving. De kwaliteit van de nummers maakt veel goed en de adembenemende visuals in de stijl van Once More around the Sun zijn prachtig.
Tegen het einde is de energie tussen band en publiek dan toch echt goed op peil. Zeker als nummers voluit kunnen worden meegezongen en het crowdsurfen niet meer ophoudt. Mastodon besluit met een tribute aan Ozzy en Black Sabbath met het nummer ‘Supernaut’ van Black Sabbath 4. Terwijl Sanders en Dailor het hele optreden al T-shirts van Sabbath en Ozzy droegen, wordt tijdens ‘Supernaut’ ook de beeltenis van Randy Rhoads op de bassdrum nog even uitgelicht. Een mooie afsluiter van een geslaagd optreden.
De volgorde van de laatste twee bands had daardoor wellicht beter kunnen worden omgewisseld qua symboliek en energie. Afsluiter van de vrijdag is namelijk het Zweedse Opeth [foto hierboven], de band die in 2024 met het album The Last Will and Testament een monumentaal en veelzijdig werk afgeleverde. Opeth combineert moeiteloos stijlfiguren uit alle subgenres van metal en weet daar zelfs stukjes classic hardrock, prog en jazz in te mengen en daarmee tot een origineel eigen geluid te komen. Er klinken drumbreaks en tempowisselingen à la Rush en gelaagde gitaarsolo’s die grootheden als Ritchie Blackmore en Uli Roth in herinnering roepen.
De muziek van Opeth is ook live vol van die subtiliteit die gecombineerd wordt met de zwaarte van doom en deathmetal. Hun muziek verdient het om gespeeld te worden in de mooiste concertzalen, waarbij de dynamiek en de stille passages ook goed tot hun recht kunnen komen. Desondanks is het fantastisch dat deze grootheden de eerste dag hier afsluiten met een geweldig optreden. We mogen hopen dat het eerdergenoemde album met die omineuze titel nog lang niet het laatste is van Opeth.
Foto van Nailbomb door Victor Hijl