Dame Area is Spaans voor ‘geef me ruimte’. Het is al ruim tien jaar de bandnaam voor een tweetal muzikanten uit Barcelona. De band ontstond in de scene rond culturele vrijplaats Màgia Roja, dat tegenwoordig nog een platenlabel is. Sylvia Konstance Kostan en Viktor L. Crux maken uit muzikale zaken als tribale ritmes, industriële klanken, EBM, postpunk en noise opzwepende technopunk. Op de eerste plaat Toda la Mentira Sobre Dame Area, uit 2022, maakt Dame Area voornamelijk dansbare, door synthwave aangedreven nummers. De eveneens prima opvolger Toda la Verdad Sobre Dame Area verscheen in 2024 en staat meer in het teken van tribale ritmes op trommels, en vervreemdende geluidseffecten. De band toert intensief en doet op een woensdagavond Vera aan.
Op het podium staat een trommel en een batterij geluidsapparatuur waarachter het tweetal even na negenen gaat staan. De presentatie is allerminst statisch, want al snel begint Viktor L. Crux tribale ritmes uit zijn trommel te peuren, die de elektronische geluiden uit onder andere zijn gedraai aan knoppen begeleiden. Sylvia Konstance Kostan doet eveneens aan percussie, en gebruikt haar drumstokken daarnaast om geluidseffecten te bewerkstelligen. Maar ze zingt bovendien: ze houdt het midden tussen staccato voorgedragen teksten en repetitieve schreeuwzang. Daarbij komt ze regelmatig naar voren op het podium en gaat ze ook het publiek in, om haar teksten met soms dramatische gebaren te ondersteunen.
Het duo werkt daarbij niet standaard nummer na nummer af, maar rijgt in een uur de composities aaneen tot een vindingrijke mix. Namen die tijdens het zeer gevarieerde optreden te binnen schieten, zijn bijvoorbeeld hun landgenoten en industrialpioniers uit begin jaren tachtig Esplendor Geométrico uit Madrid. Of de logge beats van Suicide en de electronoise van Fuck Buttons. Tijd om op adem te komen is er niet bij Dame Area, wanneer stroperige beats en analoog klinkende toetstonen om de aandacht vechten in een niet te hard, maar wel zuiver afgesteld geluid. Zoals in het dansbare en enigszins lieflijke ‘Ister Inan, Ister Inanma’. Of wanneer het straffe tromgeroffel van Crux het opneemt tegen de soms ijzige schreeuwzang van Kostan in een onontkoombaar gebracht ‘Striscia’.
Het helaas niet heel talrijk opgekomen publiek in Vera komt steeds meer in beweging op de soms experimentele klanken van Dame Area. Toch komt het in muzikaal opzicht boeiende optreden qua zeggingskracht en effect op het publiek niet volledig van de grond. Hoe goed Kostan haar best ook doet om het publiek mee te krijgen. Wellicht was de zaal wel volledig overstag gegaan na een lange, hete festivaldag in plaats van op een doordeweekse woensdag.
