De Britse band bdrmm begint tien jaar geleden met gitarist/zanger Ryan Smith. In zijn slaapkamer nog wel, vandaar de naam, die je uitspreekt als bedroom. Later komen Smiths broer Jordan, bassist Joe Vickers en drummer Connor Murray erbij. Inmiddels zijn we drie albums verder, en staat de band in de grote zaal van Paradiso.
Voorprogramma Roscoe Roscoe put net als de hoofdact inspiratie uit de vroege shoegaze, met namen als Slowdive en My Bloody Valentine. De nadruk van de Londenaren ligt op de meest ingetogen, rustige vorm van het genre. Door elektronische invloeden dompelt de band de luisteraar onder in eenzelfde psychedelische wereld als bijvoorbeeld Tame Impala. Het vijftal speelt een prima voorprogramma, met wat extra bijzondere details als het bespelen van een gitaar met een vioolsnaar.
En dan is het de beurt aan het tweede voorprogramma, het Nederlandse Bragolin [foto rechts]. Met militaristisch stampende elektronische beats weten ze Paradiso tot dansen aan te zetten. De twee bandleden maken donkere darkwave, met duistere galmzang. Edwin van der Velde valt op door, voor darkwave althans, hoge en snelle baslijnen te spelen. Met als uitschieter het prijsnummer ‘Into Those Woods’.
Daarna is het de beurt aan bdrmm [openingsfoto]. Het valt op dat de band een nieuwe drumster heeft. Het viertal trapt af met ‘Uncle Comfortable’, een prima setopener, en afkomstig van het nieuwe album dat eind dit jaar verschijnt. Er worden vanavond zelfs vier nieuwe songs gespeeld. Hoewel vorig jaar het meer elektronische album Microtonic uitkwam, is de band nu alweer een stap verder in de muzikale ontwikkeling. De zang van Ryan en Jordan Smith is af en toe wat meer rapachtig dan de zwevende mistzang die je standaard bij shoegaze zou verwachten. En soms schreeuwen ze zelfs een beetje. De band probeert de nieuwe songs dus gretig uit. Wat opvalt, is dat deze nieuwe songs veel spanning en dynamiek bevatten.
De band gaat weliswaar terug naar de shoegazeroots, maar doet dat met invloeden van donkere rock. Zo komen andere rechttoe-rechtaan-songs, zoals ‘Just a Bit of Blood’, des te beter uit. De gitaarpedaalverkoper had een goede dag, aan het aantal pedalen op het podium te zien. Op de setlist staan aanwijzingen voor de bandleden, over bij welk nummer ze welke pedaalinstellingen moeten gebruiken. Ze hebben genoeg ervaring met gitaargeluiden en -lagen, zo blijkt. De band blijft op die manier voortdurend doorgaan met het toevoegen van harde geluiden aan de sound. De nummers van debuutplaat Bedroom brengt de band op die manier ook tot grote hoogtes, met als fraaie uitschieter ‘(Un)Happy’. Iemand vooraan in het publiek roept: “really good!” Meer bevestiging dan dat heb je niet nodig om van een uitstekend concert te spreken.