Direct na het laatste nummer op de setlist gaat het licht in de Grote Zaal van Paradiso aan. ‘It’s a Sin’ van Pet Shop Boys knalt uit de luidsprekers. Heel veel bezoekers kijken verbaasd. Het concert van Brian Fallon & The Painkillers verdiende toegiften.
Het is altijd zonnig in het leven van voorprogramma Chris Farren [foto hierboven]. De inwoner van Florida heeft drummer Frankie als begeleider meegenomen. Op een doek op het podium wordt vijf minuten voor aanvang de boodschap “Chris Farren Will Perform Soon” geprojecteerd. Farren speelt een soort luidruchtige discorock. Hij raast door zijn oeuvre. Openingsnummer ‘Bluish’ duurt iets meer dan drie minuten. In het applaus na de track ramt Farren het intro van ‘All We Ever’ de zaal in. Chris Farren heeft maling aan kwaliteit en maakt zich vooral druk om tempo en energie. Farren en Frankie spelen tien liedjes in een half uur. Het optreden is slordig, energiek en komisch tegelijk. De videoclips trekken de kwaliteit omhoog. Op de tafel in de hal blijft de merchandise liggen.
Brian Fallon [openingsfoto en foto hierboven] is een ander verhaal. De Amerikaan brengt muziek uit onder eigen naam, met The Gaslight Anthem, The Horrible Crowes en met The Painkillers. En al die releases hebben kwaliteit. De geblokte Amerikaan heeft met The Painkillers een prima trio muzikanten meegenomen. Bij de klanken van ‘Nocturne’, een klassiek nummer van Julien Lage, betreedt de groep het podium. Fallon en The Painkillers kunnen niet wachten en bij de laatste klanken van ‘Nocturne’ worden de eerste akkoorden van ‘Nobody Likes You in NYC’ ingezet. Het duurt zeven songs voordat Fallon het publiek begroet. ‘Better Before’ en ‘The Big Sleep’ van de laatste langspeler Not Bad for New Jersey zijn langsgekomen. Fallon put uit ouder en nieuw materiaal. Kwaliteit is daarbij in alle gevallen aanwezig.
Het publiek zingt vanaf het eerste nummer alle teksten mee. Er wordt gejuicht bij een intro, geschreeuwd bij elk couplet en refrein. Daarbij wordt er bij elke track gedanst. Fallon staat centraal op het podium en heeft contact met zijn drie begeleiders. Hij is gekleed in klassieke houthakkerskiel. Fallon wordt soms geringschattend de kleine broer van Bruce Springsteen genoemd. Natuurlijk zijn er overeenkomsten, maar het oeuvre van Fallon heeft met The Gaslight Anthem en The Painkillers veel meer kwaliteiten dan de songs van The Boss.
In Paradiso denderen Brian Fallon & The Painkillers door. De frontman neemt tijd om te vertellen over een beroemde avond in Paradiso. Het befaamde optreden van Nirvana op 25 november 1991 wordt genoemd en is in de bandbus bekeken. Fallon noemt het een eer op datzelfde podium te mogen staan. Hij noemt het historisch om op dezelfde planken te staan als Kurt Cobain, Krist Novoselic en Dave Grohl. Hij memoreert de zelfmoord van Cobain en noemt het een gebeurtenis waarbij in het leven van veel muzikanten het kind verloren is gegaan.
Daarna komt de titeltrack ‘Not Bad for NYC’ van het laatste album langs, speelt de band ‘Behold the Hurricane’ van The Horrible Crowes en is er plek voor afsluiter ‘A Wonderful Life’. Direct daarna gaan de lichten aan en klinkt ‘It’s a Sin’ van Pet Shop Boys. Brian Fallon & The Painkillers lijken plotseling haast te hebben. Het is een smet op een prima optreden. Twee nummers en een enthousiast uitgevoerde moshpit en het zou een legendarische avond zijn geweest.