De Italiaanse stad Venetië is wereldberoemd door haar ligging op het water. En door het unieke Venetiaanse glas dat op het eiland Murano gemaakt wordt. Het is de oorsprong van innovaties als lattimo en Perle di Murano. Of cristallo, een van de eerste volledig doorzichtige glassoorten met geen onbedoelde verkleuringen. Venetië is ook de thuishaven van Glazyhaze. De band maakt glazige gitaarwazen in een Italiaanse stad met veel traditie, maar weinig rockzalen. De bandleden moesten vele tripjes naar het vasteland regelen om te kunnen repeteren; inmiddels zijn ze hun thuisstad ontgroeid. Het viertal speelt opnieuw op een plek op het water, ditmaal op concertboot V11 te Rotterdam.
Hoge achtergrondtonen vullen de concertzaal, tot ‘WHAT A FEELING’, van het nieuwste album SONIC. Het viertal is meteen goed uit de startblokken, terwijl de zang van Irene Moretuzzo ergens tussen de gitaartonen vliegt. Lorenzo Dall’Armellina is de tweede gitarist; met dit dubbele gitaargenot maakt de band sfeervolle dreampop. De zang is bijna niet te verstaan, dus komt het vooral op de verleidelijke klank ervan aan. Dat had live beter gekund, want waar er teksten zijn, zijn ze herkenbaar en treffend:
“When you’re not around, I see you everywhere
Everywhere I turn, you’re always in my head”
De invloed van shoegazers als Slowdive en aanverwanten is zo zeker terug te horen, maar Glazyhaze rockt harder. Dat blijkt ook uit de drums van Francesco Giacomin. Met een verdiepte snaredrum en spaarzame drumkit focust hij op het maximale halen uit minimale drumritmes. ‘NOT TONIGHT’ krijgt bijvoorbeeld een beukende liveuitvoering. De ervaringen van voorgaande optredens is zo langzaamaan in de hele band terug te horen. Telkens als het publiek voor het einde van een song denkt te klappen, speelt de band daarna nog even goed door, met nog beter resultaat. Glazyhaze schopt het in V11 tot een liefdevolle catharsis.
Foto van hun instagram pagina, gemaakt in Berlijn, mei 2026