Thomas Azier – Asteriks, Leeuwarden (28-11-2018) Van kleine Friese jongen naar grootse wereldburger

Op negentienjarige leeftijd verliet Thomas Azier zijn Friese roots om, vanuit zijn studie,  in Berlijn zijn muzikale pad te vinden. Daarna ging het snel; van shows in Parijs tot New York, geen stad is te vreemd. Met zijn geïmproviseerde studio, bestaande uit een laptop, een set speakers, een klein keyboard en een microfoon, trok hij de wereld rond. Vanuit deze reis is zijn laatste album Stray ontstaan.

Om de geboorte van Stray te vieren, staat Thomas Azier vanavond in een uitverkochte Asteriks. De toon wordt direct gezet. De song ‘Vertigo’ is inmiddels geen onbekende meer en de verleidelijke popsound dringt bij je binnen. Met ‘Echoes’ zakt er een geheel nieuwe sfeer over de zaal heen, een stuk klammer. We zijn nog maar net begonnen, maar het is al snel duidelijk dat Thomas Azier hier niet staat om je een verhaal te vertellen; hij neemt je er juist in mee.

Van klein en voorzichtig tot groots en gedurfd bevat de show eigenlijk alles wat je mag verwachten van een wereldartiest. We doen hier niet aan kletspraatjes, want het gaat hier om de denderende vlecht van tekst en pure muziek. Natuurlijk staan de grote nummers, zoals ‘Talk to Me’ en ‘Red Eyes’, op de lijst en de bekendheid die dit oproept valt in de smaak, maar dat betekent zeker niet dat de rest achterblijft. Neem ‘White Horses’. Azier toont een nieuwe, zwaardere kant. Zonder twijfel de verrassendste track uit de set.

Thomas Azier lijkt geen fout te kunnen maken, want de hele set komt vlekkeloos tot stand. Het soepele, minimalistische begin van ‘Gold’ mondt uit in strakke electropop. Een overgang die hem in de vingers zit, aangezien dit een patroon lijkt te zijn. De nieuwigheid mag dan van het trucje af zijn, het lijkt keer op keer te werken. Niet alleen aan Azier, maar ook aan het publiek is te zien dat dit een memorabele show is geworden. Met drie ijzeren albums op zak en een waslijst aan shows, komt hij terug bij zijn roots. En kijk hem staan. Een verdwaalde wereldburger terug in de thuisbasis, een concept om trots op te zijn.

Foto door @Kmeron (cc) uit 2014.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *