Het havenkwartier van Dublin heeft een turbulent verleden. De voormalige industriewijk werd in de jaren negentig herontwikkeld met moderne architectuur. Internationale bedrijven namen het gebied over. Rotterdam heeft de Erasmusbrug, Dublin nu de Samuel Beckett Bridge, die altijd voorwaarts lijkt te bewegen.
Net zo vooruitstrevend is My Bloody Valentine. De shoegazegiganten zochten tot 1992 onvermoeibaar naar vernieuwend geluid. Na het meesterwerk loveless hebben ze thuisstad Dublin niet meer aangedaan. De band implodeerde door constant perfectionisme. Ze geven eenmalig een optreden in het havenkwartier. Het concertgebouw 3arena verwijst terug naar vroegere industrie, en gaat op moderne wijze met zijn tijd mee.
De muziek van My Bloody Valentine zit vol vervlogen melancholie. Daarentegen heeft het ook een element van vrijzinnige en brute verrassing. Bij binnenkomst worden daarom oordopjes uitgedeeld. Er staat een hele rij aan gitaren en een grote stapel versterkers klaar voor zanger-gitarist Kevin Shields. Hij stopt tijdens het spelen ook verschillende keren om zijn gitaargeluid te checken. Het is niet voor niets, want het spel zit constant vol details. De muziek lijkt bedrieglijk eenvoudig, maar er is altijd een nieuw geluidsdetail te horen.
Zijn zang gecombineerd met die van Bilinda Butcher is nauwelijks herkenbaar maar wordt behandeld als een klank, in een groter mozaïek van klanken. De instrumenten worden voor elk nummer weer anders gemixt. Dat geldt ook voor de synthesizerlijnen van het spectaculair goede ‘only shallow’. De grens tussen gitaar en synthesizer vervaagt. Het blijkt dat ook veel jonge fans bekend zijn met de nummers, wanneer ze de drumpatronen in de lucht meetikken. Contact met het publiek is er verder zelden. Een schamele “Louder?” van Shields zet de toon voor de rest van het optreden.
Het volume wordt steeds verder opgeschroefd, totdat je het geluid in je buik kan voelen. Het maakt nummers als ‘feed me with your kiss’ des te treffender. Drummer Colm O’Ciosoig en bassist Debbie Googe smeden een ritmische eenheid. ‘you made me realise’ wordt daarna een totale geluidsaanval op het publiek.
Er komt een moshpit, en het nummer gaat daarna over in een minutenlange noise-explosie. Het volume gaat door het dak. Samen met de psychedelische achtergrondprojecties ga je als toeschouwer bijna meevliegen met de geluidsgolven. Het wordt een optreden dat zó snel voorbijgaat, dat je de volgende dag pas beseft hoe goed het was. Dat is pas tijdloze muziek.
Foto van Ceoil (CC BY-SA 4.0)