De intro van Joshua Idehen [foto rechts] naar een optreden van dertig minuten is lang. De Brits-Nigeriaanse dichter zingt zijn protest liefst luidruchtig de zalen in. Hij gaat eerst met het publiek in gesprek. Idehen wil hen horen! Vanaf het podium is er spoken word en zijn er de snoeiharde beats van toetsenist Ludwig. ‘Rhythm and Love’ is een nummer dat meandert van ritme naar liefde. Idehen declameert de liefde, het publiek in de zaal beweegt vooral op de beats. Exact hetzelfde gebeurt in ‘Mum Does the Washing’. Idehen daagt zoals bij alle tracks de vollopende zaal uit om te participeren en bij voldoende volume zet Ludwig de luidsprekers open. Het is een wat simpele gang van zaken, maar op een mooie vrijdagavond werkt het trucje bij elke song. Daarbij doet in ‘Mum Does the Washing’ de zwarte vrouw de was en dat is genoeg voor een lied vol protest. “He is the beats, I am the words”, volgens Idehen. Ludwig zet weer een koptelefoon op en tilt met de apparatuur Paradiso enkele centimeters omhoog. Na dertig minuten is het mooi geweest.
Bij een optreden in 2024 in Glastonbury liepen Baxter Dury [openingsfoto en foto links] en producer Paul Epworth elkaar tegen het lijf. Er was een muzikale klik en er werden afspraken gemaakt. De samenwerking werd in Epworths Church Studio ingezet. De loopbaan van Dury was na acht albums wat vastgelopen, Epworth snakte naar wat elektronisch werk achter de knoppen, na producties met onder meer Adele. Allbarone was het swingende resultaat van de samenwerking.
Paradiso is volgelopen. De drie muzikanten achter Dury nemen plaats op de planken. Bassist, drummer en toetseniste slingeren ‘Alpha Dog’, een track van Allbarone, de zaal in. Dury verschijnt in pak en begint aan zijn eerste oversteek naar de andere kant van het podium. De Brit trekt keer op keer half zijn jasje uit, neemt een aantal poses aan met en zonder microfoon en spuugt zijn teksten de zaal in. De act van Dury is levendig, energiek en keer op keer hetzelfde. Het kruis van zijn broek rafelt enigszins en dat geeft wat extra spanning. Vlak voor het einde van het concert gooit Dury het jasje het publiek in. Het levert het grootste applaus van de avond op.
Na vijf liedjes is er een eerste begroeting. “Amsterdam!” schreeuwt Dury en ‘Mockinglay’, ook van Allbarone, wordt ingezet. Opvallend is dat het publiek de nummers van de laatste langspeler van Dury met groot enthousiasme onthaalt en dat dat bij liedjes van de eerdere releases van Dury minder is.
Naar het einde van het optreden toe zijn de negen tracks van Allbarone gespeeld en moet Dury putten uit eerdere releases. De gespeelde songs klinken meer pub dan studio. Het maakt het publiek in Paradiso niet heel veel uit. De pubrock van het viertal wordt bijna net zo hartstochtelijk onthaald. Dury geeft zijn begeleiders een applausmoment en na negentig minuten is het mooi geweest. Dury zwaait naar het publiek en schreeuwt: “Amsterdam, we love you!” Het licht gaat aan en er wordt een vaag klinkend rockliedje gestart.
Foto Joshua Idehen van Jaks, foto’s Baxter Dury genomen op 16 november 2025 in Londen door Lloyd Tudor (CC BY-SA 4.0)