Het snelst uitverkopende concert in Vera te Groningen was lange tijd een optreden van de invloedrijke Britse droomwaveband Cocteau Twins, in de eerste helft van de jaren tachtig. Kaartjes kocht je nog gewoon van papier. Bijvoorbeeld bij platenzaak Elpee, in dezelfde straat als Vera. Filmpjes gingen nog lang niet viral, van het woord YouTube had niemand ooit gehoord. Ruim veertig jaar later gaat een livevideo op het YouTubekanaal van radiozender KEXP uit Seattle viral.
De opname is van het Canadese artrockduo Angine de Poitrine, en het wordt in drie maanden tijd vijftien miljoen keer bekeken. Vandaag staat de teller op twintig miljoen. Het katapulteert Angine de Poitrine naar een groter publiek. Het concert in Vera verkoopt in maart dit jaar binnen een minuut (!) uit, een nieuw record. De sfeer is dan ook zeer verwachtingsvol in een uiteraard bomvol Vera.
Voordat Angine de Poitrine optreedt, is het de beurt aan Gros Mené. De band komt ook uit Québec, Franstalig Canada. Ze maken gruizige rock, die raakt aan stoner en garageblues. De Franstalige zang van bassist Fred Fortin is niet-alledaags voor de muziek die ze spelen. Toch past het, met name wanneer elektronica wordt toegevoegd aan de vuige tonen. Het is het sterke punt van Gros Mené: ze schakelen vakkundig tussen diverse muziekstijlen. Dat niet alle zeven nummers even sterk zijn, nemen we dan maar voor lief.
Het aantal bloesjes met polkadots in de zaal van Vera is niet te verwaarlozen. De populariteit van Angine de Poitrine [foto’s] is kennelijk al zover gevorderd, dat fans zich graag net zo opvallend uitdossen. Uiteraard spannen gitarist en bassist Khn de Poitrine en drummer Klek de Poitrine qua uitdossing de kroon met maskers van papier-maché. Wat begint als gimmick om alsnog publiek naar een tweede optreden te krijgen, dient nu als aankleding om een denkbeeldig verhaal te ondersteunen. Een verhaal waarin ze als anonieme buitenaardse wezens van 333 jaar oud naar de aarde zijn gekomen om mensen te verblijden met ongebruikelijke muziek.
En afwijkend is het, in acht nummers die zowel technisch razend knap als hypernerveus klinken. Angine de Poitrine betekent hartkramp, wellicht met in het achterhoofd dat de zeer snelle gitaarbehandeling bij sommige mensen op de zenuwen kan werken. Bij het enthousiaste publiek in Vera niet: een groot deel ontvangt alles wat het duo doet met open armen. Van buitenaards tsjilpende klanken en keelgeluiden waarmee Khn af en toe communiceert, tot driehoekige armgebaren door beide bandleden. De opzwepende muziek leidt daarnaast tot een moshpit en een verdwaalde crowdsurfer.
Microtonaliteit is letterlijk het toverwoord van de formatie: Khn speelt tonen tussen de tonen, waardoor het versneld en overvol klinkt. In het Westen ongebruikelijk, maar in bijvoorbeeld (traditionele) Turkse of Arabische muziek schering en inslag. Zoals Neerlands trots op het gebied van herontdekte oude Turkse psychedelica – Altin Gün – eveneens doet. De basgeluiden van Khn doen bij momenten ook denken aan die van Primus. Zo ontstaat een onontkoombaar optreden, of je wilt of niet.
De composities van Angine de Poitrine wijken niet veel af van de plaatversies, maar improvisatie is wellicht een stap te ver. Khn weet precies wat hij doet: beginnen met een pijlsnelle baslijn, om deze vervolgens te loopen in een van de twee loopapparaten. Waarna hij het tweede deel van zijn gitaar voor zich laat spreken in halsbrekende melodielijnen, die hij ook te pas en te onpas loopt. Klek weet precies wat hij doet om de muziek met behulp van rake drumklappen nog vitaler te maken. Het duo speelt al ruim twintig jaar samen. Het betaalt zich uit in een gedenkwaardig optreden.
