Elk jaar wordt in Amsterdam het Amsterdam Dance Event georganiseerd. De beste dj’s van over de hele wereld draaien ’s nachts in de hoofdstad. Wie niet tot de late avond wil wachten, kan in de week van het event alvast terecht in dB’s in Utrecht. Daar kun je de Portugese dancemetal van MAQUINA horen. Op de achtereenvolgende platen DIRTY TRACKS FOR CLUBBING en PRATA heeft de band zich bewezen met hun dansbare vorm van noiserock en metal. In house worden wel eens akoestische samples gebruikt, MAQUINA draait dit om: ze spelen met akoestische instrumenten elektronische dansmuziek.
Drummer Halison Peres haalt inspiratie uit techno. Door krautrockachtige herhaling zet hij het publiek aan tot dansen. Hij draagt een shirt van A Place to Bury Strangers, een van New Yorks beste noisebands. MAQUINA’s eigen gitarist João Cavalheiro weet ook wel raad met dat soort geluiden: hij laat zijn gitaarlijnen zo scherp klinken dat ze een eigen leven gaan leiden. Hij wervelt als een soort stuntman om zijn gitaar heen. Volgens de wellicht klassieke postpunkbenadering zorgt daarbij vooral de bas van José ‘Mendy’ Rego voor constante melodie.
Het eerste nummer van het optreden heet ‘Dança’, dat kan voor zichzelf spreken. Later in de set komt nog wat leuks langs, namelijk nieuwe songs van de plaat BODY TRANSMISSION. De ritmes zijn tribaal, de baslijnen oorwurmen en nog woedender gespeeld dan eerst. Het doet veelal ook aan de groove metal van Sepultura of Nailbomb denken. Peres toont ons zijn voorliefde voor prachtige zang, door de teksten van het nummer ‘agony’ schreeuwend en al de microfoon in te jagen.
Even later houden ze de vaste stop die in ‘kontakte’ zit, lekker langer vast. De band weet dat hun fans al weten wat voor geweldigs er komen gaat. Het zijn fans uit allerlei landen, ook Portugal of Spanje. De drummer bedankt de zaal met een Nederlands ‘dankjewel’, en vormt dit met een effectpedaal om tot de start van een nieuw nummer. Alles om de energie hoog te houden. De band is trefzekerder dan ooit. Het nummer ‘body control’ wordt smeriger gespeeld dan ooit. Anderhalf uur spelen rijgen ze makkelijk aan elkaar, was het een trip? Rock? Hedonistisch escapisme? Lees je dit nog of heb je de speelknop al ingedrukt?