Foto’s: Peter
Thijs Veldhuis [foto hieronder] is een jonge, Nederlandse artiest. Hij verwierf eerder dit jaar bekendheid als finalist in het televisieprogramma The Voice of Holland. Op het podium in Amsterdam laat Veldhuis in vijf nummers horen een behoorlijk stemgeluid te hebben. Hij speelt vier eigen liedjes en een cover. Opvallend is dat in ‘Going to a Town’, een protestsong uit 2007 van Rufus Wainwright, alles op de juiste plek valt. Aan de overige gespeelde songs is nog sleutelwerk nodig. Veldhuis wil heel graag, maar dreigt zichzelf verliezen in veel volume en weinig subtiliteit. Volgend jaar verschijnt er een debuutplaat. Alle tijd dus om te schaven aan het resultaat.
Voor het optreden van Jacob Alon is Harrison Whitford in de zaal te horen. ‘Salvation Army’ is een protestliedje uit 2021 en verdient aandacht. Het is bij tijden betreurenswaardig dat de tijd voorafgaand aan concerten niet beter wordt gebruikt.
Jacob Alon [overige foto’s] schuifelt bijna verlegen het podium op. De Schotse zanger, gekleed in kwetsbaar wit en bruine laarzen, heeft begeleidster Ruby meegenomen. Het Zonnehuis is volgelopen en hoge verwachtingen vullen de ruimte. Alon speelt vooral songs van de vorig jaar verschenen langspeler In Limerence. Ruby legt een tapijt van zachte geluiden in de zaal, Alon speelt gitaar en piano. Hij schakelt in zijn liedjes met groot gemak tussen snaren en toetsen.
“What are your names?”, vraagt hij. Alon wil contact met zijn publiek. Hij vraagt de aanwezigen hun naam te schreeuwen als hij erom vraagt. Uit heel veel kelen wordt op verzoek van de Schot de eigen naam geroepen. Het zijn die momenten die Alon kwetsbaar en aantrekkelijk maken. Het is ook een soort vermakelijk speeddaten 2.0.
Het is gemakkelijk om de muziek van Alon te categoriseren als slaapkamerpop, of als sluimerende klassieke folk. Het is meer dan dat. De man staat voor betoverende liedjes die elke concertzaal kunnen vullen.
“We’ll stop if it is too warm.” Alon uit zijn zorgen na het eerste kwartier. Er hangt een warme deken in de concertzaal. Het is benauwd. Hij biedt de mensen een slok water aan. Er is niemand die op het aanbod in gaat, maar het is opnieuw een handreiking. Alon doet er veel aan het podium te verlagen. Hij praat gekscherend over de hitte. “We’ll stop. I might take my top off. Raise the roof. Raise the temperature.”
‘Fairy in a Bottle’, de single uit 2024, besluit het concert. Alon staat alleen op het podium en schraapt nogmaals de stembanden. Ergens vanuit zijn tenen komen de regels van een mooi liedje. Het applaus is overdonderend. Alon rondt het concert af met een nieuw liedje als toegift. Het is materiaal voor 2027 en een volgend album.
En toch, en toch. Veertien liedjes en veertien keer is er kwaliteit. Alon raakt de bezoekers in het hart en doet dat op geheel eigen wijze. Na opener ‘August Moon Pt. 1’ eindigt hij bijna negentig minuten later op hetzelfde hoge niveau. Het publiek in Het Zonnehuis heeft veertien keer naar een liedje van Jacob Alon geluisterd. Veel kwaliteit, maar er is ook die ‘en toch’-gedachte. Keer op keer datzelfde liedje. Daarbij neemt Jacob Alon zoveel talent mee naar een podium, dat het resultaat bijna verstikt. Laat Jacob Alon te veel kwaliteit horen aan een zaal vol fans? Is dat wat er gebeurde onder die deken in Het Zonnehuis?
