In augustus 2025 gingen de online muziekplatforms erop achteruit, toen de discografie van het legendarische postrockcollectief Godspeed You! Black Emperor daar verdween. Door connecties van de sites met wapenindustrie, besloot de band dat hun muziek daarvoor niet als financiering kan worden gebruikt. Het negental Canadese muzikanten schuwt sinds de oprichting in 1994 politieke boodschappen niet en kijkt altijd naar het grotere plaatje waarin het zich bevindt. Thema’s als oorlogszucht en sociaal verval legt de band vast in epische, voornamelijk instrumentale rock. Interviews en foto’s worden nauwelijks gegeven, de nummers bevatten bijna geen tekst. Want de muziek zelf spreekt al honderd boekdelen.
Het voorprogrammaduo One Leg One Eye lijkt bekend met flink wat geschrift, en wel de antieke mythische variant. Zanger Ian Lynch kanaliseert de onheilspellende stemmen van lang verloren Keltisch Ierse tijden. Deze gewichtige passages worden gecombineerd met even onontkoombare drones van George Brennan. Volgens de Keltische teksten was het hiernamaals een reis naar een volgende plek. De grens daartussen was makkelijk te overschrijden. Zo gaan ook de nummers van One Leg One Eye vloeiend in elkaar over, in de grote zaal van een uitverkochte Effenaar. De ritmiek zit in de aanblik van het bespelen van de middeleeuwse hurdy-gurdy, niet zozeer de muziek zelf. Zo wordt een etherische sfeer opgebouwd, die de sinistere kant op gaat. En er is meteen al sprake van trillende broekspijpen.
De leden van Godspeed You! Black Emperor [foto’s] vullen daarna langzaam het podium, maar zeggen niks. Het mompelen van de staande bas van Thierry Amar is je enige aanknopingspunt. Na een paar minuten is het genoeg om koude rillingen over je rug te laten lopen. Al helemaal met de herhalende zwart-wit-grijze 16 millimeter filmbeelden, van een vlak straatoppervlak met schimachtige menigte. Na een tijdje komt er kleur in het beeld en gaat de sfeer van ingehouden naar bijna bombastisch. Met western countrygitaren wordt ‘BABYS IN A THUNDERCLOUD’ gespeeld, van het in 2024 uitgebrachte NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28,340 DEAD. Het album vormt een sterke ruggengraat voor de set.
Op de hoogtepunten zijn er vioolnoten van Sophie Trudeau, die zowel zweven als snel voorthollen. Terwijl de drums langzaam blijven vooruitlopen. Het lijkt een directe muzikale vertaling van de achteropgeraakte delen van het Noord-Amerikaanse continent. Alsof je er als toeschouwer zelf bij bent. De melodieën blijven hangen, de twee drummers blijven veelbelovend doorgaan. Dystopie wordt steeds omgevormd tot hoopvol.
Tot aan de rook, het staal en het vuur van ‘Fire at Static Valley’. De nummerslang opgebouwde constante drumritmes vallen hier uiteen in keiharde hamerklappen. Met olieraffinaderijen op de achtergrond, blijft voor een moment geen hoopvol aanknopingspunt meer over. De muziek is hier even rommelig en geïmproviseerd als vakkundig en muzikaal. Het is de meest woedende en punkachtige passage van de avond. Het loodzware nummer is het hoogtepunt van de show. Het raakt enorm. Wat op dit moment uit elkaar valt wordt bij elkaar geraapt en in iets strijdvaardigs omgezet in de passages die erop volgen. Met als strijdlustige afsluiter ‘BBF3’. Nog eenmaal laat de band zich van zijn meest systeemkritische kant zien. De laatste tonen worden tot een tien minuten lang einde opgerekt. Aan het einde van de show heeft de band het publiek een ware, wrange godssnelheid toegewenst.