In 1984 verschijnt Shocking Shades of Claw Boys Claw. De Amsterdamse band Claw Boys Claw neemt de plaat in zo’n drie uurtjes op. De garagerock, in de lijn van The Stooges en het dan eveneens furore makende The Gun Club, slaat in als een bom in het door new wave gedomineerde Nederlandse muzieklandschap. Het is het startpunt voor een langdurige zegetocht van Claw Boys Claw langs Nederlandse podia. Met kolkende optredens vol zwetende moshpits, en zangers die meer in de zaal zijn dan op het podium. Na eenenveertig jaar stopt Claw Boys Claw met optreden. Vera, waar de band kind aan huis is, wordt daarbij uiteraard niet overgeslagen met twee uitverkochte optredens. Make A Fuzz koos voor de eerste avond.
Een vijftal uit Amsterdam genaamd Bellamy Grove [foto hierboven] bracht vorig jaar Kind Regards uit, een plaat met op postpunk geschoeide rauwe indierock die niet op alle momenten overtuigt. Op het podium van een nog niet zo heel vol Vera speelt de bezielde band in een hogere versnelling, wat de songs ten goede komt. De rauwe vocalen van Abel van der Heiden houden de aandacht vast. Wanneer de gitaren gortdroog en in de lijn van Gang of Four klinken, overtuigt Bellamy Groove het meest. Toch klinken de songs enigszins inwisselbaar.
Grofweg kun je het oeuvre van Claw Boys Claw [overige foto’s] in drie stukken knippen: de periode 1984-1997 met opzwepende (garage)rockalbums, een hiatus van tien jaar, en vanaf 2008 tot heden met uitstekende platen waarop de band wat gas terugneemt. Tijdens de optredens van de laatste jaren ligt de nadruk op de laatste periode. De meeste songs in Vera komen van het dit jaar verschenen, zeer afwisselende en bovenal uitstekende Fly.
De nog altijd charismatische Peter te Bos heeft een lessenaar op het podium staan voor het geval hij de teksten vergeet. Niet dat hij daardoor constant als een dominee vanaf een kansel staat te prediken, maar echt rock-‘n-roll is het niet. Net als het veertigers- en vijftigerspubliek, dat liever een biertje aan de bar bestelt dan op te gaan in een grote moshpit. Toch ontstaat deze af en toe wel degelijk, zoals bij het met de onontkoombare gitaarriff opgesierde ‘Bit the Dice’, waarbij Te Bos eveneens het publiek in gaat.
Dat het zweet niet meer van de muren druipt bij optredens van Claw Boys Claw is logisch, en heeft daarnaast een bijkomend voordeel: de nadruk komt meer te liggen op de songs. En die zijn op de laatste platen van hoogstaand niveau. Zoals de melodieus groovend gebrachte nummers ‘I’ll Be Watching You’ en ‘No One Can See Me’, of het onderhuidse ‘Murder in Your Eye’. Toch laat Claw Boys Claw het vuige rockgeluid ook vanavond niet achterwege.
De immer uitblinkende gitarist Richard Cameron, op wie de jaren geen vat lijken te krijgen, voorziet daarmee oude krakers als ‘Wild Voodoo’ en ‘Weatherman’ van noiselagen. Met als gevolg gruizige uitvoeringen die indruk maken. Een luid en lang aanhoudend afscheidsapplaus voor de band die in de top drie van meeste optredens in Vera staat, is dan ook hun meer dan terechte deel.
Foto’s van Vera huisfotograaf Simone van der Heijden